
Μαυρόπευκα στροβιλίζονται

αγκαλιάζονται, επικοινωνούν ψιθυρίζοντας λόγια του αέρα

στήνει χορό η φύση

Μαυρόπευκα στροβιλίζονται

αγκαλιάζονται, επικοινωνούν ψιθυρίζοντας λόγια του αέρα

στήνει χορό η φύση

Πέρασαν ώρες μέχρι να καταλάβω ότι ζούσα με μυαλό άδειο
ακινητοποιημένο
ολότελα αφοσιωμένο να κοιτά ψηλά

Στιγμές σαν μια ζωή η κάθε μία
να ζουν οι αισθήσεις μόνο όλες
τόσο έντονα όσο ποτέ

Όταν θυμήθηκα να σκεφτώ, κοίταξα και είδα τον κόσμο όλο μια αγκαλιά
Πράσινο της γονιμότητας
της φύσης και της ισορροπίας
της αρμονίας και της γαλήνης
Αφιερωμένο στη θεά Αφροδίτη
τη θηλυκή όψη της φύσης που γεννάει την Αγάπη
Ελπίδα και φως
μέσα του λύνονται όλες οι συγκρούσεις
δημιουργεί την αρμονία από την αντίθεση
Του κόσμου όλου τα πράσινα
ανάκατα μα στη θέση τους
Του κόσμου όλες οι ανάσες
δυνατές, δροσερές, καθάριες
Όλα εκεί
Η σπηλιά είναι μικρή, σκοτεινή και υγρή
Νιώθεις το νερό παντού, το αγγίζεις, το ακούς να κυλάει μέσα της
Ο βράχος είναι λείος, κρύος, μοιάζει ζωντανός
Ένα σωρό μικροί σταλαχτίτες γεννιούνται μέρα τη μέρα
σα να ζευγαρώνει η πέτρα με το νερό
Έζησε άνθρωπος εκεί, για πάντα, για όλη του τη ζωή και κάθε που ξυπνούσε έβλεπε το δέντρο
Είναι απ έξω, στέκεται στην άκρη μόνο του, μακρυά από τα άλλα
Γέροντας φύλακας, σοφός
Γίγαντας που κοιτάζει ψηλά και χώρεσε όλος στη καρδιά μου
Μέσα στη γεμάτη ήχους ησυχία του δάσους τα μονοπάτια δείχνουν το δρόμο
Mε προσκαλούν να τα περπατήσω
Με προκαλούν να δω πού οδηγούν.. ως πού φτάνουν
Δέντρα με καταπίνουν και με παρασύρουν όλο και πιο βαθιά
Κάποιος άλλος πριν από μένα τα έχει διαβεί
Πλάσματα τα χάραξαν πολύ πριν τα πατήσω κι όλα άφησαν ανάσες, αγωνίες, κάτι..
Κάπου κάπου ενώνονται με άλλα και χάνομαι γιατί μοιάζουν μεταξύ τους σαν σκέψεις του μυαλού
Ο ήλιος που τα κάνει να αλλάζουν ανάλογα τα κέφια του, μπορεί να αλλάξει κι εμένα και τίποτα δεν είναι ίδιο πια
Το σύμβολο είναι ένας φάκελος (μορφή) που κρύβει μέσα του ένα γράμμα (ουσία)
Είναι μορφές που η ίδια η φύση μας προσφέρει και μιλά στον καθένα μας τη δική του γλώσσα
Η καρδιά εμφανίζεται σαν σύμβολο από την αρχαιότητα
Για τους αρχαίους Αιγύπτιους ήταν η κατοικία της ψυχής
Στην ισλαμική παράδοση το όργανο της σκέψης και της πνευματικής ζωής
Μετά το τέλος του Μεσαίωνα είναι το σύμβολο της αγάπης και της αφοσίωσης
Σε άλλους πολιτισμούς αποτελεί το κέντρο της διαίσθησης..
Ανοικτό πράσινο σύννεφο αιωρείται ανάμεσα στα δέντρα
Στολίδια του δάσους μαγικά
Λεπτεπίλεπτο δεντράκι στέκεται ανάμεσά τους και είναι τόσο λεπτά τα κλαδιά του που γίνονται αόρατα
Και μένουν τα φυλλαράκια του να σχηματίζουν σύννεφα χρωματιστά που αν τα κοιτάξεις καλύτερα θα τα δεις να αλλάζουν σχήμα ακόμα και με το πιο ελαφρύ φύσημα του αέρα
Γίνονται χρυσά όταν τα κοιτά ο ήλιος και σχεδόν χάνονται όταν κρύβεται
Σχήματα της φύσης αέρινα
Πολλές μυθικές κοσμολογίες επιφυλάσσουν στο δέντρο θέση κεντρική
Το Δέντρο είναι ο Κόσμος και ο Κόσμος είναι το Δέντρο
Η μυθική σκέψη τοποθετεί την ύπαρξη του δέντρου στη ζωή μεταξύ φυτικού και ζωικού, άρα κοντά στο θεϊκό
Μεγαλώνει όπως ο άνθρωπος, ψηλώνει χρόνο με το χρόνο
Οι χυμοί που διατρέχουν τον κορμό του και τα κλαδιά του είναι ό,τι αίμα ρέει στον άνθρωπο
Ο αέρας που ζωντανεύει τον λόγο μέσα από το ανθρώπινο στήθος, κάνει το ίδιο με τα φύλλα του που θροϊζουν μουρμουρητά παράξενα
Κινεί τα κλαδιά του όπως τα ζώα τα μέλη τους
Δεν μπορεί να κινηθεί το ίδιο… όμως έτσι ακίνητο μεγαλώνει και μέσα στη γη, ριζώνει, μετέχει στο μυστήριο της ζωής και του θανάτου όσο ζει… προνόμιο θεϊκό, αδιανόητο στον άνθρωπο.
Αν το δέντρο ξέρει το «μέγα μυστήριο» τότε κανένα άλλο μυστήριο δεν μπορεί να του είναι άγνωστο
Κανένα αίτημα αναπάντητο
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.