Ανοικτό πράσινο σύννεφο αιωρείται ανάμεσα στα δέντρα
Στολίδια του δάσους μαγικά

Λεπτεπίλεπτο δεντράκι στέκεται ανάμεσά τους και είναι τόσο λεπτά τα κλαδιά του που γίνονται αόρατα
Και μένουν τα φυλλαράκια του να σχηματίζουν σύννεφα χρωματιστά που αν τα κοιτάξεις καλύτερα θα τα δεις να αλλάζουν σχήμα ακόμα και με το πιο ελαφρύ φύσημα του αέρα

Γίνονται χρυσά όταν τα κοιτά ο ήλιος και σχεδόν χάνονται όταν κρύβεται
Σχήματα της φύσης αέρινα

Πολλές μυθικές κοσμολογίες επιφυλάσσουν στο δέντρο θέση κεντρική
Το Δέντρο είναι ο Κόσμος και ο Κόσμος είναι το Δέντρο
Η μυθική σκέψη τοποθετεί την ύπαρξη του δέντρου στη ζωή μεταξύ φυτικού και ζωικού, άρα κοντά στο θεϊκό

Μεγαλώνει όπως ο άνθρωπος, ψηλώνει χρόνο με το χρόνο
Οι χυμοί που διατρέχουν τον κορμό του και τα κλαδιά του είναι ό,τι αίμα ρέει στον άνθρωπο

Ο αέρας που ζωντανεύει τον λόγο μέσα από το ανθρώπινο στήθος, κάνει το ίδιο με τα φύλλα του που θροϊζουν μουρμουρητά παράξενα
Κινεί τα κλαδιά του όπως τα ζώα τα μέλη τους

Δεν μπορεί να κινηθεί το ίδιο… όμως έτσι ακίνητο μεγαλώνει και μέσα στη γη, ριζώνει, μετέχει στο μυστήριο της ζωής και του θανάτου όσο ζει… προνόμιο θεϊκό, αδιανόητο στον άνθρωπο.
Αν το δέντρο ξέρει το «μέγα μυστήριο» τότε κανένα άλλο μυστήριο δεν μπορεί να του είναι άγνωστο
Κανένα αίτημα αναπάντητο

τα γεφύρια συμβολίζουν την ένωση, τη σύνδεση, την προσέγγιση

όσο πιο παλιά τόσο πιο στοιχειωμένα

η ανάγκη του ανθρώπου να περνά στην αντίπερα όχθη

Δεν θέλω να είμαι η μαμά-τα-ξέρει-όλα…
ούτε τα ξέρω, ούτε θα τα μάθω ποτέ…
νοιάζομαι όμως πολύ για κείνους και αυτό με κάνει προσεκτική..και στα λόγια και στις ματιές και όπου μπορώ

Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνουν παιδιά χωρίς τον πατέρα στο σπίτι
δεν υπάρχουν σωστές πράξεις, τα τέλεια λόγια που θα ανακουφίσουν και θα καθησυχάσουν
ούτε τις ξέρω, ούτε θα τις μάθω ποτέ
αυτοσχεδιάζουμε
πρώτη φορά στη ζωή μου βρίσκομαι σε αυτή τη θέση
μαζί μαθαίνουμε
η ευθύνη μεγάλη, η αγάπη μεγαλύτερη