γέμισα αγκάθια, είπε..
αυτά μου έμαθαν το σκοτάδι

και το σκοτάδι σιγά σιγά μου έμαθε εμένα

πόσο ψηλά φτάνεις
τι μου δείχνεις
χάθηκα

νόμιζες είσαι μόνος, εσύ και ο Θεός
πως αν φωνάξεις θα σ ακούσει το δάσος μόνο

σχεδόν ξεχνάς πως έφτασες ως εδώ
ποιος χάραξε το μονοπάτι που το λες δικό σου

πιστοί βοηθοί του βουνού, ακούραστοι υπηρέτες
γενναίοι, πεισματάρηδες, δυνατοί όσο κανείς
εκεί που σταματά ο χρόνος και που μπορείς να πεις πως όλα είναι όπως παλιά

θα σε βάλω εδώ ψηλά, είπε ο Θεός στην πιο όμορφη λίμνη Του
να παγώνεις, να λιώνεις, να αλλάζεις κάθε λίγο, να έλκεις σα μαγνήτης

χαμένη στο πουθενά να σε λατρέψει η πλάση
να τυφλώνεις από φως
να καις φωτιά, να καίγεσαι

βρέθηκες μπροστά μου ξαφνικά

και είδα μέσα σου την ομορφιά του κόσμου όλου

όταν όλοι κοιμούνται τον παγωμένο ύπνο του Βοριά
η τρελή Φύλλιδα στολίζεται και Tον καλεί σε έρωτα
αγκαλιάζονται σε χορό παθιασμένο που οδηγεί μόνο στο θάνατο
και σιγομουρμουρίζουν υποσχέσεις ψεύτικες από πόθο τυφλωμένες

μάτωσε ο χειμώνας μόλις γεννήθηκε ο φλεβάρης

τρέχει τρελός σε δρόμο χωρίς επιστροφή μέσα σε καινούριες ανυπόμονες ανάσες

ο χειμώνας είναι εδώ

ζωγραφίζει σχέδια όταν βαριέται

ανατριχιάζει ψυχές όταν φανερώνει τη δύναμή του