τελικά

είχε δράκο το παραμύθι

λίμνη Μουτσάλια Αρένες Γράμμου

Σε κείνο το μέρος τα πεύκα είναι ομπρέλες προστάτες σπάνιας, μοναδικής ζωής και τους αρέσει η άμμος

Τα σύννεφα φυλακίζονται σε νερό φυλακή παλιών ποταμών λες και θέλουν να μείνουν

Η Γη γουργουρίζει ασταμάτητα και κινείται ρυθμικά

Και η Θάλασσα εκεί δίπλα ελέγχει την ισορροπία και δίνει τον ρυθμό

Γράμμος ηρωικός και άγριος
Παλεύει με την Άνοιξη και χαίρεται πολύ που χάνει

εκείνη τη μέρα η θάλασσα με το πιο παράξενο μπλε του κόσμου και ένας αέρας που ξύπνησε με όρεξη για παιχνίδια ενώθηκαν με θόρυβο

νόμιζαν πως είναι μόνοι τους και κρυμμένοι από μάτια, χαμένοι σε μια άκρη του νησιού άφηναν μόνο τον ήλιο να ζωγραφίζει σκιές

έτρεχε ο αέρας πάνω της και εκείνη ανατρίχιαζε κάθε φορά

έσπαγε με δύναμη κάθε κύμα της και αυτός έφτιαχνε μικρές δίνες που έφταναν ψηλά στον ουρανό

ατελείωτο, βίαιο παιχνίδι που κόβει την ανάσα και αδειάζει το μυαλό σαν έρωτας ανθρώπων αγνών
εκείνη τη μέρα σ ερωτεύτηκα ξανά απ την αρχή

είμαι σίγουρη πως εκεί έξω είναι άνοιξη

Πάνω απ το επιβλητικό φαράγγι του Βίκου με θέα το απέραντο είναι χτισμένο το μοναστήρι φρούριο της αγίας Παρασκευής

μονοπάτι σηματοδοτημένο από άλλη δύναμη οδηγεί σε σπηλιές καταφύγια κυνηγημένων ψυχών

ασκητές έζησαν όλη τους τη ζωή εκεί και βρέθηκαν τόσο κοντά στο θεό όσο κανείς

κάτω από την σκέπη των απειλητικών βράχων με το φαράγγι στα πόδια της να βυθίζεται
η αετοφωλιά που φιλοξένησε τις αγωνίες και τους αγώνες ελεύθερων ψυχών κρέμεται στο άπειρο

και μέχρι να τα δω αυτά άρχισε να χιονίζει
κι ήρθε εκείνη η παράξενη σιωπή της νιφάδας
αυτής που πέφτει χορεύοντας και κάνει τον τόπο εντελώς εξωπραγματικό