άλλαξαν τα χρώματα

άλλαξαν τ αρώματα, οι σκιές, οι ήχοι κ οι σιωπές

άλλαξε το χαλί κάτω απ τα πόδια μας

Το νοτιότερο δάσος οξυάς της Ευρώπης βρίσκεται κάπου στη μέση της Στερεάς Ελλάδας

Η αρχή του φθινοπώρου τα βρήκε να αλλάζουν χρώμα απρόθυμα

Ήχοι πλασμάτων ακούγονται παντού.
Δεν ξερω αν μας καλοδέχονται ή μας προειδοποιούν ή μας μαλώνουν ή μήπως είναι παραπονάκια αυτά που λένε..
Κυνηγοί ανεβοκατέβαιναν στο βουνό αδιάκοπα..

Δεν ξέρεις που να πρωτοκοιτάξεις σ αυτό τον τόπο
Χαμηλά, μήπως τσακίσεις κάποια ομορφιά με το βήμα σου

Ψηλά, τις ζωγραφιές που αλλάζουν με ένα φύσημα

Το απέραντο της ψυχής σου
Όλα εκεί

σοκ

και δέος

Το φαράγγι του Βουραϊκού
Οδοντωτός σιδηρόδρομος που ριψοκίνδυνο τρένο ανεβοκατεβαίνει την ίδια ακριβώς διαδρομή πάνω από εκατό χρόνια

Περπατώντας στις ράγες συναντήσαμε τοπία που σε κάνουν να πιστεύεις το μύθο που θέλει τον Ηρακλή να ανοίγει περάσματα μέσα σε βράχους με το σπαθί του για να πάει να βρει την Βούρα που είχε ερωτευτεί τρελά

Παλιά το ποτάμι λεγόταν Ερασινός.
Όποιο κι αν είναι το όνομά του είναι εντυπωσιακός.

Ο οδοντωτός ξεκίνησε το ταξίδι του 10 Μαρτίου 1896
Ποτέ δεν έχει γίνει ατύχημα σε όλα αυτά τα ταξίδια του

Δεν θα φαίνεται και πολύ καλά στη φωτογραφία, είπε, όμως εμείς θα ξέρουμε

Δύση και Ανατολή ταυτόχρονα
Σε μια ακρούλα της γης πανσέληνος Αυγούστου

Δύει ο πιο κόκκινος ήλιος που έχω δει
Ανατέλει το πιο εντυπωσιακό φεγγάρι της ζωής μου
Στη θάλασσα, απ τη θάλασσα

Μαγεία

Γέρικος κέδρος σε μια άκρη της γης

Σοφό δέντρο, λιτό, μοναδικό

Ηλιοβασίλεμα στο νοτιότερο μέρος του νησιού

κάτω απ τον φάρο

πάνω απ τα λευκά βράχια που για κάποιο παράξενο λόγο μιλούσαν για θάνατο.
σιγοψιθύριζαν ιστορίες για αυτοκτονίες όμορφων γυναικών, όλες από έρωτα
θεών και ανθρώπων

έπαιζαν τα σύννεφα και κάτι σα να ζωγράφιζαν

και μια ησυχία ταξιδιάρα να συμπληρώνει
να μας συμπληρώνει
γιατί πότε δεν λέγονται όλα