Η Μάνη στα καλύτερά της. Από τη θάλασσα ως τις κορυφές των γύρω βουνών το χρώμα ήταν πράσινο και κίτρινο.
Η Μάνη την άνοιξη είναι απαλή και χαμογελαστή.
Πόρτο Κάγιο στην φωτογραφία. Πειρατικό κρησφύγετο και ασφαλές λιμάνι

Το εκκλησάκι του Ασώματου που φτιάχτηκε, λέει, από υλικά που πήραν από το ναό του Ποσειδώνα που είναι λίγο πιο κάτω..
Μπέρδεμα.
Το μόνο σίγουρο είναι πως βρισκόμαστε σε τόπο λατρείας θεών παλιών, τότε που οι άνθρωποι πίστευαν
απόλυτα.

Το Άστρο της Αριάς.
Στέκεσαι προσοχή μπροστά στο ψηφιδωτό που είναι δάπεδο οικίας της μικρής πόλης Ταίναρος που υπήρξε εκεί ακριβώς τον 1ο αιώνα μ.Χ

Λένε πως στο Ταίναρο ήταν η πύλη του Άδη και πως εκεί υπήρχε το Μαντείο των ψυχών.
Η ματιά πάντως πάει στα ψηλά και ακολουθεί το μονοπάτι για την άκρη άκρη, τη νοτιότερη άκρη της ηπειρωτικής Ελλάδας.

Η διαδρομή είναι πολύχρωμη, πολύβουη.
Άνοιξη παντού. Ακόμα και έξω από την πόρτα του κάτω κόσμου

Χαλί από αγριολούλουδα σε όλα τα χρώματα, σχέδια, αρώματα, βοτάνια μυρωδικά, θυμάρια και ρίγανες μεγαλείο, ένα ατελείωτο ζουζούνισμα στα αυτιά και το πάρτυ της άνοιξης στο ζενίθ.

Ο φάρος.
Κατασκευάστηκε από τους Γάλλους στα 1882 σε υψόμετρο 25μ. από τη θάλασσα, έχει εμβέλεια 22 ναυτικά μίλια και λειτούργησε για πρώτη φορά το 1887.
έτσι λένε τα γραπτά.

Οι ντόπιοι λένε ότι η λέξη Κριτήρι, που λέγεται για το Ακροταίναρο δεν σημαίνει Ακρωτήρι, αλλά Κριτήριο των Ψυχών ή Ανώτατο Δικαστήριο,

Είχα την τύχη να γνωρίσω τον Κιθαιρώνα χιονισμένο, παγωμένο, έτριζε σε κάθε βήμα

Το χιόνι και ο αέρας δούλευαν για ώρες

Ξεδιπλωνόταν αργά αργά καθαρός, κατάλευκος, σοβαρός και απόλυτα σιωπηλός

Ο μύθος λέει ότι είναι το βουνό που κατοικούσαν οι Ερινύες, πώς ο Κιθαιρώνας σκότωσε τον πατέρα του και πέταξε από έναν βράχο τον αδερφό του, τον Ελικώνα, και πως ο Δίας τους μεταμόρφωσε σε αντικρυστά βουνά.

Το χιόνι και ο αέρας δούλευαν για ώρες και μου φάνηκε πως για χάρη μας μεγαλούργησαν.

άλλαξαν τα χρώματα

άλλαξαν τ αρώματα, οι σκιές, οι ήχοι κ οι σιωπές

άλλαξε το χαλί κάτω απ τα πόδια μας

Το νοτιότερο δάσος οξυάς της Ευρώπης βρίσκεται κάπου στη μέση της Στερεάς Ελλάδας

Η αρχή του φθινοπώρου τα βρήκε να αλλάζουν χρώμα απρόθυμα

Ήχοι πλασμάτων ακούγονται παντού.
Δεν ξερω αν μας καλοδέχονται ή μας προειδοποιούν ή μας μαλώνουν ή μήπως είναι παραπονάκια αυτά που λένε..
Κυνηγοί ανεβοκατέβαιναν στο βουνό αδιάκοπα..

Δεν ξέρεις που να πρωτοκοιτάξεις σ αυτό τον τόπο
Χαμηλά, μήπως τσακίσεις κάποια ομορφιά με το βήμα σου

Ψηλά, τις ζωγραφιές που αλλάζουν με ένα φύσημα

Το απέραντο της ψυχής σου
Όλα εκεί

Το φαράγγι του Βουραϊκού
Οδοντωτός σιδηρόδρομος που ριψοκίνδυνο τρένο ανεβοκατεβαίνει την ίδια ακριβώς διαδρομή πάνω από εκατό χρόνια

Περπατώντας στις ράγες συναντήσαμε τοπία που σε κάνουν να πιστεύεις το μύθο που θέλει τον Ηρακλή να ανοίγει περάσματα μέσα σε βράχους με το σπαθί του για να πάει να βρει την Βούρα που είχε ερωτευτεί τρελά

Παλιά το ποτάμι λεγόταν Ερασινός.
Όποιο κι αν είναι το όνομά του είναι εντυπωσιακός.

Ο οδοντωτός ξεκίνησε το ταξίδι του 10 Μαρτίου 1896
Ποτέ δεν έχει γίνει ατύχημα σε όλα αυτά τα ταξίδια του

Δεν θα φαίνεται και πολύ καλά στη φωτογραφία, είπε, όμως εμείς θα ξέρουμε

Δύση και Ανατολή ταυτόχρονα
Σε μια ακρούλα της γης πανσέληνος Αυγούστου

Δύει ο πιο κόκκινος ήλιος που έχω δει
Ανατέλει το πιο εντυπωσιακό φεγγάρι της ζωής μου
Στη θάλασσα, απ τη θάλασσα

Μαγεία

Ηλιοβασίλεμα στο νοτιότερο μέρος του νησιού

κάτω απ τον φάρο

πάνω απ τα λευκά βράχια που για κάποιο παράξενο λόγο μιλούσαν για θάνατο.
σιγοψιθύριζαν ιστορίες για αυτοκτονίες όμορφων γυναικών, όλες από έρωτα
θεών και ανθρώπων

έπαιζαν τα σύννεφα και κάτι σα να ζωγράφιζαν

και μια ησυχία ταξιδιάρα να συμπληρώνει
να μας συμπληρώνει
γιατί πότε δεν λέγονται όλα