Ηλιοβασίλεμα στο νοτιότερο μέρος του νησιού

κάτω απ τον φάρο

πάνω απ τα λευκά βράχια που για κάποιο παράξενο λόγο μιλούσαν για θάνατο.
σιγοψιθύριζαν ιστορίες για αυτοκτονίες όμορφων γυναικών, όλες από έρωτα
θεών και ανθρώπων

έπαιζαν τα σύννεφα και κάτι σα να ζωγράφιζαν

και μια ησυχία ταξιδιάρα να συμπληρώνει
να μας συμπληρώνει
γιατί πότε δεν λέγονται όλα

Γράμμος ηρωικός και άγριος
Παλεύει με την Άνοιξη και χαίρεται πολύ που χάνει

είμαι σίγουρη πως εκεί έξω είναι άνοιξη

ποταμός κόκκινος
ανήκει ολοκληρωτικά στην Ευρυτανία

ανήσυχος, απότομος, άγριος
σαν τα βουνά που του κάνουν παρέα αιώνες τώρα

τα κόβει στα δύο
ενώνεται με άλλα νερά, δυναμώνει, κατεβαίνει με φόρα από ψηλά, στρίβει απότομα και κόβει τα βουνά του πάλι, πιο πολύ

ζωγραφίζει η φύση χρώματα πλάι του
γιορτάζει η ζωή εκεί σε κείνο το μέρος

ποταμός κόκκινος
όργιο αισθήσεων

θα φυσήξω δυνατά να διαλυθείς
να σε πάρει ο αέρας να ταξιδέψεις την ευχή μου πέρα στον κόσμο

το όνομά του σημαίνει μήλο του εδάφους γιατί κάποιοι παλιά το μύρισαν και τους θύμισε μήλο
ταπεινός, μικροσκοπικός θεραπευτής
θαυματουργός γιατρός φυτών και πλασμάτων
ο μικρός μάγος της φύσης

συμβολίζει τον πλούτο, τον ύπνο, την αγάπη, τον εξαγνισμό και έρχεται κάθε Άνοιξη από το πουθενά
ξαπλώνει παντού, βάφει τον κόσμο λευκοκίτρινο και σκορπίζει μυρωδιές, όνειρα, χρώματα

όπου δεν είναι πόλη
όπου η ανάσα μπορεί να φτάσει ψηλά και να ενωθεί με κείνη του ουρανού
εκεί που η φύση μιλά σε όσους έχουν ανοιχτή τη ψυχή τους
το φθινόπωρο τριγυρίζει χαμογελαστό

το ένιωσα μέχρι τα μέσα μου
μπήκε στα μάτια μου στροβιλίζοντας χρώματα
χώθηκε στα ρουθούνια μου κάνοντας το μυαλό μου να γεμίσει μυρωδιές άγνωστες μα τόσο οικείες
πάγωσε τα χέρια μου ζεσταίνοντας την καρδιά μου

είναι εδώ το φθινόπωρο..
το λένε τα δέντρα που γίνονται χρυσοκόκκινα φύλλο φύλλο
το τραγουδά η αόρατη βροχή που πέφτει απαλά παντού
το ψιθυρίζει η ομίχλη που τυλίγει αργά το σύμπαν
το φωνάζει η ησυχία που κάνουν τα πλάσματα

σαν να ετοιμάζεται η φύση
την κάνει μπάνιο η βροχή πριν τη βάλει για ύπνο κι εκείνη στέκεται ακίνητη
δέχεται με ευγνωμοσύνη τις δροσερές στάλες και σιγομουρμουρίζει λόγια χαδιάρικα

όπου δεν είναι πόλη
εκεί που αφήνεται ελεύθερο το νου να ακολουθήσει τις πνοές του δάσους

συναντά κανείς το φθινόπωρο
τον πολύχρωμο άρχοντα της πιο γλυκιάς μελαγχολίας