Πόσα ψέματα και πόσες αλήθειες
Πώς να τα ξεχωρίσω..
Να φύγεις από κει
Δε θέλω να υπάρχεις εκεί μέσα
Φύγε
πνίγεται το μυαλό μου κι έτσι μισοπνιγμένο ψάχνει τη μία και μοναδική αλήθεια να πιαστεί
Να φύγεις από κει
Κρύβεις τη μία και μοναδική αλήθεια μου και θα με πνίξεις.

Γιατί να φοβόμαστε τόσο τις λέξεις?
Γιατί να μη λέμε αυτό που σκεφτόμαστε ανοιχτά?
Δεν ξέρουμε ότι το ένα και μοναδικό χτύπημα πονάει λιγότερο από χιλιάδες μικρά?
Ότι όσα βγαίνουν στο φως μαλακώνουν, γίνονται ρευστά και καμιά φορά γίνονται πόσιμα… γλιστράνε μέσα μας θέλουμε δε θέλουμε…
Κρατάμε τις αλήθειες και λέμε τις περίπου αλήθειες, προσπαθούμε να κρυφτούμε μήπως δεν αρέσουμε και μεταμορφωνόμαστε σε χαζά τέρατα… χαζά που νομίζουμε ότι κάποιον ξεγελάσαμε και τέρατα που πονάμε όσους βάλαμε κάποτε στην καρδιά μας ή στο κορμί μας ή και στα δύο..
Πες αυτό που σκέφτηκες και θα πω και εγώ τη δική μου σκέψη.. να δούμε ποιος θα τρομάξει πιο πολύ..
Και μετά θα αφήσουμε τον τρόμο να μας οδηγήσει.. όπου..
αυτό σημαίνει σ αγαπάω..
πόσο δειλοί…

Κοιτάζω την οθόνη και διαβάζω μερικές γραμμές λόγια που έγραψα λίγο πριν
Ασυναρτησίες
Άλλο ήθελα να πω
Επίτηδες, ασυναίσθητα το μυαλό μου τα άλλαξε στη πορεία
Ήταν τόσο απλό που αν έβαζα δυο τρεις λεξούλες σε σειρά θα ήμουν πιο σαφής κι από τον ήλιο
Να προσπαθήσω πάλι τότε…
Με λίγες λέξεις..
Απλά και καθαρά..
Σαν να στέκομαι μπροστά στο θεό και να με ρώτησε τι θέλω…

Φοβάμαι να το γράψω…

Πόσο όμορφη μέρα..

Ο ήλιος είναι φωτεινός όποτε τον αφήνουν τα άτακτα, βιαστικά σύννεφα να φανεί

Κάνει κρύο μα είναι φωτεινά..

Τον θέλω, χαίρομαι που είναι εδώ σήμερα

Το γιασεμί δεν καταλαβαίνει από κρύα

Κάθε που το κοιτάζω έχει μεγαλώσει λιγάκι ακόμα

Όμορφα νεογέννητα φυλλαράκια βγαίνουν από παντού

Όμορφα πράγματα… για σήμερα… και βλέπουμε