Πάνω απ το επιβλητικό φαράγγι του Βίκου με θέα το απέραντο είναι χτισμένο το μοναστήρι φρούριο της αγίας Παρασκευής

μονοπάτι σηματοδοτημένο από άλλη δύναμη οδηγεί σε σπηλιές καταφύγια κυνηγημένων ψυχών

ασκητές έζησαν όλη τους τη ζωή εκεί και βρέθηκαν τόσο κοντά στο θεό όσο κανείς

κάτω από την σκέπη των απειλητικών βράχων με το φαράγγι στα πόδια της να βυθίζεται
η αετοφωλιά που φιλοξένησε τις αγωνίες και τους αγώνες ελεύθερων ψυχών κρέμεται στο άπειρο

και μέχρι να τα δω αυτά άρχισε να χιονίζει
κι ήρθε εκείνη η παράξενη σιωπή της νιφάδας
αυτής που πέφτει χορεύοντας και κάνει τον τόπο εντελώς εξωπραγματικό

Είναι βουνό γένους θηλυκού
μπορεί γι αυτό να είναι τόσο ιδιαίτερo

πολλές κορυφές η μία δίπλα στην άλλη σε σειρά
πύργους, τους λένε

εκεί πάνω υπάρχουν οροπέδια και λίμνες με δράκους μικροσκοπικούς και τεράστιους
τρομερές ιστορίες πίσω από κάθε βήμα
πίσω από κείνο το βήμα που δεν έχουμε κάνει ακόμα

άμα δεν έρχεται κάνει πιο πολύ κρύο

μικρό, ατίθασο βουνό κομένο φέτες από νερά που τρέχουν μέσα του, απ έξω του, από πάνω του, παντού
ήρεμο τοπίο άγριας ομορφιάς

γαλήνη κι αντάρα
το φθινόπωρο μένει εκεί για λίγο
κάποιες φορές βρίσκεσαι σ έναν τόπο και ξέρεις πως είναι ο σωστός
τη σωστή στιγμή

κι εκεί που νόμιζες πως τα έχεις δει όλα

σκύβεις λίγο κι άλλος ένας κόσμος βρίσκεται κάτω απ την μύτη σου
τεράστιος, μαγικός
ανασαίνει νερό κ γεννάει ζωή
συνέχεια

στα χαμηλά είναι η θέα
πού κοιτάς?

ο πρώτος πρώτος ήλιος έστειλε φως πονηρό, απ αυτό που τρυπώνει παντού

ενόχλησε τα τεμπέλικα σύννεφα που έμεναν μέρες ξαπλωμένα πάνω στο μεγάλο μυστικό κι εκείνα έγιναν θηρίο

νικημένο το συννεφένιο πλάσμα τεντώθηκε, έγειρε απότομα
ακούμπησε τα χείλια του στο πιο λευκό σημείο του ουρανού

και ρούφηξε το πουπουλένιο σκέπασμα λίγο λίγο

όταν έφυγε, ο νικητής πρώτος πρώτος ήλιος έβαψε κόκκινα χρώματα

Τα σύννεφα μου είπαν μια ιστορία αγάπης
Έκλαψα τόσο πολύ κι ας μην έμαθα το τέλος

Εσύ απλά έκανες τον κύκλο σου.. πόσο δίκιο
Μπορεί να χρειάζομαι βοήθεια για να σκεφτώ
σκιάγματα πολλά, πολλή δύναμη, όλα πολλά

Δίπλα στο σπίτι χτίζεται ένας εξαόροφος πύργος που θα ρουφήξει το λιγοστό αέρα
Και μεις θα ασφυκτιούμε ανάμεσα σε ανθρώπους που μιλούν βρόμικα

Δεν θέλω να είμαι η μαμά-τα-ξέρει-όλα…
ούτε τα ξέρω, ούτε θα τα μάθω ποτέ…
νοιάζομαι όμως πολύ για κείνους και αυτό με κάνει προσεκτική..και στα λόγια και στις ματιές και όπου μπορώ

Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνουν παιδιά χωρίς τον πατέρα στο σπίτι
δεν υπάρχουν σωστές πράξεις, τα τέλεια λόγια που θα ανακουφίσουν και θα καθησυχάσουν
ούτε τις ξέρω, ούτε θα τις μάθω ποτέ
αυτοσχεδιάζουμε
πρώτη φορά στη ζωή μου βρίσκομαι σε αυτή τη θέση
μαζί μαθαίνουμε
η ευθύνη μεγάλη, η αγάπη μεγαλύτερη

Αν γινόταν να σταματούσαν όλες αυτές οι μικρές σκέψεις να τρέχουν πέρα δώθε στο μυαλό μου….
Ή τουλάχιστον να γίνονταν όλες μία…