Με σκούντησε ελαφρά στον ώμο και μου είπε ‘έλα, πες 5 προορισμούς.. ζωής’

Σκέφτηκα τόπους όμορφους, που έχω πάει, που θα ήθελα να δω, αλλά δεν ζήτησε αυτό

5 προορισμοί..
μόνο έναν έχω

και είναι ψηλά

Η Ζήρεια είναι το βουνό του Ερμή και το όνομά της σημαίνει βελανίδι
Σε μια σπηλιά εκεί πάνω στο βουνό ενώθηκε ο Δίας με τη ντροπαλή  Μαία και γεννήθηκε ο πιο περίεργος, ο πιο προικισμένος, ο πιο ικανός, επινοητικός θεός

Οδηγός και συνοδηγός ζωντανών και νεκρών, αγγελιοφόρος των Θεών, προστάτης των νέων, των βοσκών, των τυχερών παιχνιδιών, του εμπορίου, των κλεφτών..
Ο μοναδικός θεός που δρα σε τρεις κόσμους.. του Ουρανού, της Γης και του Κάτω Κόσμου..

Την πρώτη μέρα της γέννησής του άρχισε να εξερευνά το κόσμο..
Έφτιαξε μια λύρα από το καβούκι μιας χελώνας την οποία χάρισε αργότερα στο Θεό Απόλλωνα για να τον ηρεμήσει επειδή του έκλεψε τα ιερά βόδια του
Εκφράζει την ταχύτητα, την ευλυγισία, τη μεταβλητότητα, μα και τους απατηλούς δρόμους που κάποιες φορές ακολουθεί ο νους γιατί εύκολα απατάται και συνέχεια κάνει λάθη.

Αυτός ο τόπος τον υποδέχτηκε κι απο δω ξεκίνησε η παράξενη, πολυτάραχη, μυστήρια πορεία του
Πονηρός και έξυπνος, εύστροφος και πανούργος, επινοητικός και δόλιος, ονειροπαρμένος, κλέφτης και κόλακας, ενεργητικός και αεικίνητος.. ο πιο ανθρώπινος θεός απ όλους

Όλα τα έκανε τη Νύχτα, τότε λειτουργούσε και γι αυτό θεωρείται πως έχει πολύ καλή σχέση με τη Σελήνη.
Το βράδυ που έκλεψε τα ιερά βόδια του Απόλλωνα, μόλις την τέταρτη μέρα από τη γέννησή του, η Σελήνη βγήκε δυο φορές, να φωτίσει τον τόπο και να τον διευκολύνει στη μετακίνησή του..

Φοράει τον μαγικό του σκούφο, αυτόν που τον κάνει αόρατο και τρέχει σαν τον άνεμο στις πλαγιές της όμορφης Ζήρειας.. κι αν γίνει ποτέ απόλυτη ησυχία θα ακουστούν τα γέλια του όταν κάνει ζαβολιές πετώντας ψηλά πάνω από δέντρα, πλάσματα ανάμεσα σε  θεούς κι ανθρώπους

Πέρασαν ώρες μέχρι να καταλάβω ότι ζούσα με μυαλό άδειο
ακινητοποιημένο
ολότελα αφοσιωμένο να κοιτά ψηλά

Στιγμές σαν μια ζωή η κάθε μία
να ζουν οι αισθήσεις μόνο όλες
τόσο έντονα όσο ποτέ

Όταν θυμήθηκα να σκεφτώ, κοίταξα και είδα τον κόσμο όλο μια αγκαλιά

Πράσινο της γονιμότητας
της φύσης και της ισορροπίας
της αρμονίας και της γαλήνης

Αφιερωμένο στη θεά Αφροδίτη
τη θηλυκή όψη της φύσης που γεννάει την Αγάπη

Ελπίδα και φως
μέσα του λύνονται όλες οι συγκρούσεις
δημιουργεί την αρμονία από την αντίθεση

Του κόσμου όλου τα πράσινα
ανάκατα μα στη θέση τους

Του κόσμου όλες οι ανάσες
δυνατές, δροσερές, καθάριες

Όλα εκεί

νωρίς το πρωί
όπου τα δέντρα αφήνουν τον ήλιο να αγγίξει τη γη
γίνεται μια γιορτή..

Τα σύννεφα μου είπαν μια ιστορία αγάπης
Έκλαψα τόσο πολύ κι ας μην έμαθα το τέλος

Χρυσό το ξημέρωμα γιατί έτσι θέλει ο ήλιος

Γκρίζο πιο μετά γιατί κοίταξε αλλού..
Σχέση έρωτα, αληθινή όσο καμιά

Κάθε κομμάτι του και μια ιστορία μαγική, από άλλους κόσμους φερμένη
Κάθε βράχος κρύβει τόσα όσο ο κόσμος όλος.. μυστικά βαθιά κρυμένα που ανασαίνουν σε κάθε φύσημα του αέρα

Θεοί και δαίμονες ζουν μέσα του και το φυλάνε σαν τόπο άγιο, ιερό
Νεράιδες και ξωτικά χορεύουν πάνω του, κρύβονται ανάμεσα στα δέντρα, μπερδεύουν τα τραγούδια τους με τα μουρμουρητά του αέρα και κάνουν την κάθε μέρα γιορτή

Δε βγαίνει η φωνή σε αυτό το μέρος, μοιάζει παράταιρη και άσχημη
Μιλούν τα μάτια όμως αν το χαϊδέψεις με το βλέμμα και λένε όσα κρατάς καλά κρυμένα από φόβο ή ντροπή

Είναι το πιο ψηλό, το πιο όμορφο, το πιο σοφό
Είναι ο τόπος που ζει το πάντα και το ποτέ γιατί πάντα είναι εκεί και ποτέ δεν είναι ίδιο

Μέσα στη γεμάτη ήχους ησυχία του δάσους τα μονοπάτια δείχνουν το δρόμο

Mε προσκαλούν να τα περπατήσω
Με προκαλούν να δω πού οδηγούν.. ως πού φτάνουν

Δέντρα με καταπίνουν και  με παρασύρουν όλο και πιο βαθιά

Κάποιος άλλος πριν από μένα τα έχει διαβεί
Πλάσματα τα χάραξαν πολύ πριν τα πατήσω κι όλα άφησαν ανάσες, αγωνίες, κάτι..

Κάπου κάπου ενώνονται με άλλα και χάνομαι γιατί μοιάζουν μεταξύ τους  σαν  σκέψεις του μυαλού

Ο ήλιος που τα κάνει να αλλάζουν ανάλογα τα κέφια του, μπορεί να αλλάξει κι εμένα και τίποτα δεν  είναι ίδιο πια

Ανοικτό πράσινο σύννεφο αιωρείται ανάμεσα στα δέντρα
Στολίδια του δάσους μαγικά

Λεπτεπίλεπτο δεντράκι στέκεται ανάμεσά τους και είναι τόσο λεπτά τα κλαδιά του που γίνονται αόρατα
Και μένουν τα φυλλαράκια του να σχηματίζουν σύννεφα χρωματιστά που αν τα κοιτάξεις καλύτερα θα τα δεις να αλλάζουν σχήμα ακόμα και με το πιο ελαφρύ φύσημα του αέρα

Γίνονται χρυσά όταν τα κοιτά ο ήλιος και σχεδόν χάνονται όταν κρύβεται
Σχήματα της φύσης αέρινα

Πολλές μυθικές κοσμολογίες επιφυλάσσουν στο δέντρο θέση κεντρική
Το Δέντρο είναι ο Κόσμος και ο Κόσμος είναι το Δέντρο
Η μυθική σκέψη τοποθετεί την ύπαρξη του δέντρου στη ζωή μεταξύ φυτικού και ζωικού, άρα κοντά στο θεϊκό

Μεγαλώνει όπως ο άνθρωπος, ψηλώνει χρόνο με το χρόνο
Οι χυμοί που διατρέχουν τον κορμό του και τα κλαδιά του είναι ό,τι αίμα ρέει στον άνθρωπο

Ο αέρας που ζωντανεύει τον λόγο μέσα από το ανθρώπινο στήθος, κάνει το ίδιο με τα φύλλα του που θροϊζουν μουρμουρητά παράξενα
Κινεί τα κλαδιά του όπως τα ζώα τα μέλη τους

Δεν μπορεί να κινηθεί το ίδιο… όμως έτσι ακίνητο μεγαλώνει και μέσα στη γη, ριζώνει, μετέχει στο μυστήριο της ζωής και του θανάτου όσο ζει… προνόμιο θεϊκό, αδιανόητο στον άνθρωπο.
Αν το δέντρο ξέρει το «μέγα μυστήριο» τότε κανένα άλλο μυστήριο δεν μπορεί να του είναι άγνωστο
Κανένα αίτημα αναπάντητο