ούτε που μπορείς να φανταστείς πώς είναι ο τόπος όταν τον καλύψει το χιόνι..
αλλάζει όλος.. γίνεται άλλος..εντελώς
και μη πιστέψεις πως το ολόλευκο, τόσο όμορφο χιόνι είναι για να στολίζει το δάσος..
καθόλου αθώο και καθόλου αδύναμο..
γίνεται όλο ένα λίγο λίγο μαζεύεται, παγώνει και γίνεται όγκος τεράστιος που τίποτα στο κόσμο δεν αντέχει το βάρος του
πέφτει από ψηλά και κατρακυλάει με τόση ορμή που παρασύρει τα πάντα
όλα όσα ξέραμε, όσα νομίζαμε πως θα είναι για πάντα εκεί ή για πάντα έτσι
κανένας βράχος δεν το σηκώνει
κανείς θεός δεν το σταματά
μπορεί να αλλάξει ένα ολόκληρο δάσος..

ούτε που φαντάζεσαι τη δύναμή του

όπου δεν είναι πόλη
όπου η ανάσα μπορεί να φτάσει ψηλά και να ενωθεί με κείνη του ουρανού
εκεί που η φύση μιλά σε όσους έχουν ανοιχτή τη ψυχή τους
το φθινόπωρο τριγυρίζει χαμογελαστό

το ένιωσα μέχρι τα μέσα μου
μπήκε στα μάτια μου στροβιλίζοντας χρώματα
χώθηκε στα ρουθούνια μου κάνοντας το μυαλό μου να γεμίσει μυρωδιές άγνωστες μα τόσο οικείες
πάγωσε τα χέρια μου ζεσταίνοντας την καρδιά μου

είναι εδώ το φθινόπωρο..
το λένε τα δέντρα που γίνονται χρυσοκόκκινα φύλλο φύλλο
το τραγουδά η αόρατη βροχή που πέφτει απαλά παντού
το ψιθυρίζει η ομίχλη που τυλίγει αργά το σύμπαν
το φωνάζει η ησυχία που κάνουν τα πλάσματα

σαν να ετοιμάζεται η φύση
την κάνει μπάνιο η βροχή πριν τη βάλει για ύπνο κι εκείνη στέκεται ακίνητη
δέχεται με ευγνωμοσύνη τις δροσερές στάλες και σιγομουρμουρίζει λόγια χαδιάρικα

όπου δεν είναι πόλη
εκεί που αφήνεται ελεύθερο το νου να ακολουθήσει τις πνοές του δάσους

συναντά κανείς το φθινόπωρο
τον πολύχρωμο άρχοντα της πιο γλυκιάς μελαγχολίας

το σταχτί βουνό έμοιαζε έτοιμο να διαλυθεί
δύσκολα να φανταστεί κανείς από ψηλά ότι υπάρχει τόση ζωή μέσα του
πλησιάζοντας ακουγόταν ο ήχος του νερού και σα να μαλάκωνε η σκληρότητα του τόπου

ένα αυθάδικο, ατρόμητο ποτάμι το έσκιζε στη μέση σχηματίζοντας μικρές λιμνούλες εδώ κι εκεί
Eίχε δέσει ένα λευκό μαντήλι στο κεφάλι του και ένα γκρίζο φτερό ήταν στερεωμένο στο πίσω μέρος
–Εδώ δίπλα στο ποτάμι μπορείς να πεις ότι θέλεις.. είπε
το ποτάμι παίρνει τα λόγια σου και τα πάει..
τίποτα δε μένει..

φοβάσαι λίγο? ρώτησε και σηκώνοντας τα χέρια ψηλά ψαχούλεψε στα τυφλά
έβγαλε το γκρίζο φτερό που ήταν χωμένο στο μαντήλι του και μου το έδωσε
Είναι γερακιού, είπε
το βρήκα έξω από τη σπηλιά.. να πάρτο.. είναι σπάνιο..

Το πήρα χωρίς να πω ευχαριστώ.. πνίγηκε σε κείνο τον κόμπο στο λαιμό μου
Έκρυψα το γκρίζο φτερό μαζί με τις διάφανες πέτρες μου και τα κράτησα όλα σαν το πιο πολύτιμο που έχω

χωμένη στο πουθενά του κόσμου
μέσα στο σταχτί βουνό που ήταν έτοιμο να διαλυθεί
δίπλα σε ένα μοναχικό ποτάμι
ο πιο τρομακτικός άνθρωπος που ξέρω μου έκανε δώρο την εμπιστοσύνη
αυτήν ένιωσα και την έβαλα μαζί με το γκρίζο φτερό, παρέα με τις λαμπερές πέτρες μου κρατώντας τα όλα σαν το πιο πολύτιμο που έχω

αυτό το βουνό κλέβει το βλέμμα όπου κι αν σταθείς
είναι παντού και είναι αλλιώς όποτε κι αν το κοιτάξεις.. σα να είναι άλλο
στέκεται πάνω σου και λέει.. έλα από δω..

γίγαντας που μοιάζει αγαθός, φιλικός κάπου και άγριος, σκυθρωπός, απλησίαστος κάπου αλλού
νομίζεις αλλάζει διάθεση όταν παίζει ο ήλιος με τα σύννεφα
πράσινος, σκιερός, φιλόξενος
γκρίζος, τραχύς, τρομακτικός ταυτόχρονα

καμιά φορά μοιάζει γέρος.. σαν έτοιμος να σπάσει, να διαλυθεί
είναι όμως παντοδύναμος, γεμάτος ζωή από πλάσματα μοναδικά στο κόσμο

πλημμυρισμένος αρώματα από φυτά σπάνια, πολύτιμα
τα σωθικά του είναι γεμάτα πετράδια διάφανα που λάμπουν στον ήλιο.. μερικά έχουν φαντάσματα μέσα τους που ζωντανεύουν τη νύχτα

νερό πηγάζει από τα σπλάχνα του, το σχίζει, το διαπερνά, το ποτίζει, το θρέφει
σχηματίζει δρόμους υδάτινους, ποτάμια που εξαφανίζονται ή ξεχυλίζουν μανιασμένα

πέφτει από ψηλά με δύναμη και θόρυβο απόκοσμο
γλύφει τα βράχια, τα τρώει λίγο λίγο αχόρταγα

λένε το νησί ήταν άσυλο πραγματικό για όσους ήθελαν να αποφύγουν τους εχθρούς τους..
οι Κάβειροι αναλάβαιναν την κάθαρση.. ό,τι κι αν είχαν κάνει, όποια αμαρτία κι αν κουβαλούσαν..

λένε το βουνό είναι μαγικό και τα μυστικά του είναι κρυμένα βαθιά πίσω από τον αυστηρό νόμο της Σιωπής που επέβαλαν οι Μεγάλοι Θεοί

Να περπατάς με τη σκιά σου
για να χει ο ήλιος συντροφιά
τα σκονισμένα βήματα
τα λόγια σου τα μυστικά
και τα μικρά διλήμματα

Με σκούντησε ελαφρά στον ώμο και μου είπε ‘έλα, πες 5 προορισμούς.. ζωής’

Σκέφτηκα τόπους όμορφους, που έχω πάει, που θα ήθελα να δω, αλλά δεν ζήτησε αυτό

5 προορισμοί..
μόνο έναν έχω

και είναι ψηλά

Η Ζήρεια είναι το βουνό του Ερμή και το όνομά της σημαίνει βελανίδι
Σε μια σπηλιά εκεί πάνω στο βουνό ενώθηκε ο Δίας με τη ντροπαλή  Μαία και γεννήθηκε ο πιο περίεργος, ο πιο προικισμένος, ο πιο ικανός, επινοητικός θεός

Οδηγός και συνοδηγός ζωντανών και νεκρών, αγγελιοφόρος των Θεών, προστάτης των νέων, των βοσκών, των τυχερών παιχνιδιών, του εμπορίου, των κλεφτών..
Ο μοναδικός θεός που δρα σε τρεις κόσμους.. του Ουρανού, της Γης και του Κάτω Κόσμου..

Την πρώτη μέρα της γέννησής του άρχισε να εξερευνά το κόσμο..
Έφτιαξε μια λύρα από το καβούκι μιας χελώνας την οποία χάρισε αργότερα στο Θεό Απόλλωνα για να τον ηρεμήσει επειδή του έκλεψε τα ιερά βόδια του
Εκφράζει την ταχύτητα, την ευλυγισία, τη μεταβλητότητα, μα και τους απατηλούς δρόμους που κάποιες φορές ακολουθεί ο νους γιατί εύκολα απατάται και συνέχεια κάνει λάθη.

Αυτός ο τόπος τον υποδέχτηκε κι απο δω ξεκίνησε η παράξενη, πολυτάραχη, μυστήρια πορεία του
Πονηρός και έξυπνος, εύστροφος και πανούργος, επινοητικός και δόλιος, ονειροπαρμένος, κλέφτης και κόλακας, ενεργητικός και αεικίνητος.. ο πιο ανθρώπινος θεός απ όλους

Όλα τα έκανε τη Νύχτα, τότε λειτουργούσε και γι αυτό θεωρείται πως έχει πολύ καλή σχέση με τη Σελήνη.
Το βράδυ που έκλεψε τα ιερά βόδια του Απόλλωνα, μόλις την τέταρτη μέρα από τη γέννησή του, η Σελήνη βγήκε δυο φορές, να φωτίσει τον τόπο και να τον διευκολύνει στη μετακίνησή του..

Φοράει τον μαγικό του σκούφο, αυτόν που τον κάνει αόρατο και τρέχει σαν τον άνεμο στις πλαγιές της όμορφης Ζήρειας.. κι αν γίνει ποτέ απόλυτη ησυχία θα ακουστούν τα γέλια του όταν κάνει ζαβολιές πετώντας ψηλά πάνω από δέντρα, πλάσματα ανάμεσα σε  θεούς κι ανθρώπους

Πέρασαν ώρες μέχρι να καταλάβω ότι ζούσα με μυαλό άδειο
ακινητοποιημένο
ολότελα αφοσιωμένο να κοιτά ψηλά

Στιγμές σαν μια ζωή η κάθε μία
να ζουν οι αισθήσεις μόνο όλες
τόσο έντονα όσο ποτέ

Όταν θυμήθηκα να σκεφτώ, κοίταξα και είδα τον κόσμο όλο μια αγκαλιά

Πράσινο της γονιμότητας
της φύσης και της ισορροπίας
της αρμονίας και της γαλήνης

Αφιερωμένο στη θεά Αφροδίτη
τη θηλυκή όψη της φύσης που γεννάει την Αγάπη

Ελπίδα και φως
μέσα του λύνονται όλες οι συγκρούσεις
δημιουργεί την αρμονία από την αντίθεση

Του κόσμου όλου τα πράσινα
ανάκατα μα στη θέση τους

Του κόσμου όλες οι ανάσες
δυνατές, δροσερές, καθάριες

Όλα εκεί

νωρίς το πρωί
όπου τα δέντρα αφήνουν τον ήλιο να αγγίξει τη γη
γίνεται μια γιορτή..