Κεντρική Πίνδος
Χάσια

Η μέρα έδειξε απο την αρχή πως θα ήταν καλή μαζί μας

Το βουνό ήταν χρυσό και έμοιαζε λείο.
Το φθινόπωρο είχε μεταμορφώσει το χορτάρι σε απέραντο στρώμα

Ο Γράμμος. Επιβλητικός, σοβαρός
Σιωπηλός πολύ και όσο ανεβαίναμε ησύχαζε κι άλλο

Στύλος για να ξερεις πού είσαι, πού θα πας και σε πόση ώρα.

Αλπική λίμνη Γράμμου, Γκίστοβα
Είναι η υψηλότερη αλπική λίμνη της χώρας μας. Βρίσκεται στο όρος Γράμμος και αντανακλά στα βαθυγάλανα νερά της την συνοριακή γραμμή Ελλάδας Αλβανίας. Είναι κρυμμένη στα 2.312 μέτρα, μόλις 200 μέτρα χαμηλότερα από την κορυφή του Γράμμου.

Σταματά ο χρόνος

Ο μικρός κώνος είναι ένα απ τα σύνορα μας με την Αλβανία

Πιο ψηλά
χωμένη στο πουθενά

Στο βάθος η κορυφή του Γράμμου, 2520.

Δωράκι επιστροφής και ευχαριστούμε για την επίσκεψη, μπλε μικροσκοπικό λουλούδι στο πουθενά. Το μόνο μπλε εκτός από τον ουρανό.

Η Μάνη στα καλύτερά της. Από τη θάλασσα ως τις κορυφές των γύρω βουνών το χρώμα ήταν πράσινο και κίτρινο.
Η Μάνη την άνοιξη είναι απαλή και χαμογελαστή.
Πόρτο Κάγιο στην φωτογραφία. Πειρατικό κρησφύγετο και ασφαλές λιμάνι

Το εκκλησάκι του Ασώματου που φτιάχτηκε, λέει, από υλικά που πήραν από το ναό του Ποσειδώνα που είναι λίγο πιο κάτω..
Μπέρδεμα.
Το μόνο σίγουρο είναι πως βρισκόμαστε σε τόπο λατρείας θεών παλιών, τότε που οι άνθρωποι πίστευαν
απόλυτα.

Το Άστρο της Αριάς.
Στέκεσαι προσοχή μπροστά στο ψηφιδωτό που είναι δάπεδο οικίας της μικρής πόλης Ταίναρος που υπήρξε εκεί ακριβώς τον 1ο αιώνα μ.Χ

Λένε πως στο Ταίναρο ήταν η πύλη του Άδη και πως εκεί υπήρχε το Μαντείο των ψυχών.
Η ματιά πάντως πάει στα ψηλά και ακολουθεί το μονοπάτι για την άκρη άκρη, τη νοτιότερη άκρη της ηπειρωτικής Ελλάδας.

Η διαδρομή είναι πολύχρωμη, πολύβουη.
Άνοιξη παντού. Ακόμα και έξω από την πόρτα του κάτω κόσμου

Χαλί από αγριολούλουδα σε όλα τα χρώματα, σχέδια, αρώματα, βοτάνια μυρωδικά, θυμάρια και ρίγανες μεγαλείο, ένα ατελείωτο ζουζούνισμα στα αυτιά και το πάρτυ της άνοιξης στο ζενίθ.

Ο φάρος.
Κατασκευάστηκε από τους Γάλλους στα 1882 σε υψόμετρο 25μ. από τη θάλασσα, έχει εμβέλεια 22 ναυτικά μίλια και λειτούργησε για πρώτη φορά το 1887.
έτσι λένε τα γραπτά.

Οι ντόπιοι λένε ότι η λέξη Κριτήρι, που λέγεται για το Ακροταίναρο δεν σημαίνει Ακρωτήρι, αλλά Κριτήριο των Ψυχών ή Ανώτατο Δικαστήριο,

Ο ονομαστότερος μύθος του Μαινάλου είναι αυτός της νύμφης Καλλιστούς, η οποία μεταμορφωμένη σε άρκτο κινδύνευσε να σκοτωθεί από το γιο της τον Άρκαδα και ο Δίας τους μεταμόρφωσε στους αστερισμούς της Μικρής και της Μεγάλης Άρκτου.

1.981μ ψηλά είναι η κορυφή του.

αισθήσεις στο κόκκινο
μη χάσουμε λεπτό

Η μέρα έδειξε απ την αρχή. Παιχνιδιάρικη, ανέμελη, χαρούμενη, ζεστή.

Είχα την τύχη να γνωρίσω τον Κιθαιρώνα χιονισμένο, παγωμένο, έτριζε σε κάθε βήμα

Το χιόνι και ο αέρας δούλευαν για ώρες

Ξεδιπλωνόταν αργά αργά καθαρός, κατάλευκος, σοβαρός και απόλυτα σιωπηλός

Ο μύθος λέει ότι είναι το βουνό που κατοικούσαν οι Ερινύες, πώς ο Κιθαιρώνας σκότωσε τον πατέρα του και πέταξε από έναν βράχο τον αδερφό του, τον Ελικώνα, και πως ο Δίας τους μεταμόρφωσε σε αντικρυστά βουνά.

Το χιόνι και ο αέρας δούλευαν για ώρες και μου φάνηκε πως για χάρη μας μεγαλούργησαν.

Όλυμπος

Ο άγιος Διονύσιος του Ολυμπου

ανεβαίνοντας

<img

Ενιπέας

Όλυμπος μαγικός, χειμωνιάτικος, άλλη μία φορά

ανεβαίνοντας
μικρή λίμνη ή νερόλακκος.. όπως θες πες το στη βρύση του καλόγερου
κρυμένο μυστικό καταφύγιο χαμένο στο πουθενά

κάτω απ την παγωμένη επιφάνεια μικροσκοπική ζωή απ τα παλιά
τρίτωνες ετοιμάζονται για τον βαρύ χειμώνα που θα ρθει σύντομα

φτάνοντας
ανάσες κοφτές, ματιές αχόρταγες, χαμόλεγα ικανοποίησης, χωρίς λόγια
ποια λόγια ταιριάζουν? ποια είναι τα σωστά?
η μισή Ελλάδα ξαπλωμένη να λιάζεται

η κορυφή λέγεται Πύργος και είναι 2.152μ ψηλά
το βουνό είναι η Οίτη
εμείς είμαστε οι άφωνοι επισκέπτες, οι τυχεροί

οι πιο έμπειροι άρχισαν να ονομάζουν τον ορίζοντα
αυτά είναι τα Βαρδούσια, αποφάσισαν και γυρίσαμε το κεφάλι προς τα κει σαν χαιρετισμό

ένας ουρανός χωρίς σύννεφα μας έκανε το χατηράκι να θαυμάσουμε τον απίστευτο τόπο που ζούμε

κατεβαίνοντας
μικρά έργα τέχνης πάγου
σαν πρόβα μοιάζει για τον τεράστιο όγκο χιονιού που πρόκειται να σηκώσουν και όπως λέει ένας φίλος μου..
«Θα το ξαναπώ κι ας γίνω γραφικός.
Ζούμε σε μία Ελλάδα α-πί-στευ-τη.»

ο Όλυμπος και ο Κίσσαβος φαίνονται πέρα στο βάθος
Ελλαδίτσα όμορφη!