Μου έλειψε η απεραντοσύνη της, η δύναμή της

Τα παιχνίδια της, τα όσα φέρνει

Τα χρώματα, τα όνειρα

Όταν βρέχει στο δάσος, μοιάζει σαν να στέκουν όλα ακίνητα
μαγεμένα από το δώρο του Θεού

ακίνητη έμεινα κι εγώ
μαγεμένη από το δώρο σου

θέλω πολύ να φύγω πάλι
τώρα
χτες
Έτσι γινόταν πάντα
Χρειάζομαι χρόνο να επεξεργαστώ τα νέα δεδομένα και όταν τον βρω και τα κοιτάξω πάλι..
όταν απαντήσω σε ερωτήσεις που ούτε είχα σκεφτεί ότι υπάρχουν…
τότε έρχεται η αλήθεια των ανθρώπων και με χτυπάει κατάμουτρα.
Και τη δέχομαι.. όποια κι αν είναι
Και την καταλαβαίνω.. όσο κι αν με πονάει
και μετά κλαίω… μετά όμως
αφού έχω χαμογελάσει πρώτα και αφού τους έχω πείσει όλους
και μετά… θέλω να φύγω
τόσο απλά

Να ‘χε χρώμα η μοναξιά
στο χαρτί να ζωγραφίσω
να την κάνω θαλασσιά
και αγέρα πελαγίσο

Να της βάλω και πανιά
για ταξίδι τελευταίο
λιμανάκι στο Αιγαίο
η δική μου η αγκαλιά

Πιο καλή η μοναξιά
από σένα που δεν φτάνω
μια σε βρίσκω μια σε χάνω
πιο καλή η μοναξιά

Να ‘ταν πέτρα η μοναξιά
σκαλοπάτι να τ’ ανέβεις
να χαθείς στη λησμονιά
για να μη σε δω που φεύγεις

Και να γίνεσαι καπνός
σαν τσιγάρο που τελειώνει
τώρα πια θα είσαι μόνη
και θα είμαι μοναχός

Τον ερωτεύτηκα
Όλα μου έλεγαν μη και τα άκουσα με προσοχή
Τον ερωτεύτηκα όμως
Με όλη μου τη καρδιά, σαν να ήταν η πρώτη φορά και ήταν.. αν σκεφτεί κανείς πόσα χρόνια είχαν περάσει.. πόσες αλήθειες και πόσα ψέματα..
Πονάω τώρα αλλά δε μετανιώνω

Μια φιγούρα είναι συνέχεια στο μυαλό μου
Υπάρχει και βρίσκεται εκεί πάντα
Κινείται συνέχεια από την μια άκρη στην άλλη και έχει ύφος αγαλλίασης.. όπως όταν είμαστε σε αγκαλιά και είναι σαν να αγκαλιάζουμε τον κόσμο όλο..