όπου δεν είναι πόλη
όπου η ανάσα μπορεί να φτάσει ψηλά και να ενωθεί με κείνη του ουρανού
εκεί που η φύση μιλά σε όσους έχουν ανοιχτή τη ψυχή τους
το φθινόπωρο τριγυρίζει χαμογελαστό

το ένιωσα μέχρι τα μέσα μου
μπήκε στα μάτια μου στροβιλίζοντας χρώματα
χώθηκε στα ρουθούνια μου κάνοντας το μυαλό μου να γεμίσει μυρωδιές άγνωστες μα τόσο οικείες
πάγωσε τα χέρια μου ζεσταίνοντας την καρδιά μου

είναι εδώ το φθινόπωρο..
το λένε τα δέντρα που γίνονται χρυσοκόκκινα φύλλο φύλλο
το τραγουδά η αόρατη βροχή που πέφτει απαλά παντού
το ψιθυρίζει η ομίχλη που τυλίγει αργά το σύμπαν
το φωνάζει η ησυχία που κάνουν τα πλάσματα

σαν να ετοιμάζεται η φύση
την κάνει μπάνιο η βροχή πριν τη βάλει για ύπνο κι εκείνη στέκεται ακίνητη
δέχεται με ευγνωμοσύνη τις δροσερές στάλες και σιγομουρμουρίζει λόγια χαδιάρικα

όπου δεν είναι πόλη
εκεί που αφήνεται ελεύθερο το νου να ακολουθήσει τις πνοές του δάσους

συναντά κανείς το φθινόπωρο
τον πολύχρωμο άρχοντα της πιο γλυκιάς μελαγχολίας

το λένε παράδεισο
και ζουν πλάσματα αλλόκοτα εκεί
όχι κακά
ούτε καλά
απλά αλλόκοτα

λένε λόγια συνέχεια
τραγούδια μπορεί να ναι
με λέξεις ή και όχι
πάντως είναι όσα ήξερες αλλά δεν τολμούσες ούτε να σκεφτείς
ξετρυπώνουν τα πιο μεγάλα θέλω και παίζουν κορόιδο πηδώντας από βράχο σε βράχο

αν μείνεις εκεί κοντά πολύ
αν παίξεις μαζί τους
θα γίνεις παράξενος κι εσύ
όχι κακός
ούτε καλός
απλά παράξενος
και τότε κανένα άλλο πλάσμα δε θα μπορεί να σε δει κλαις
μόνο αυτά τα αλλόκοτα

στην όμορφη, μικρή παραλία
ζει η πιο παράξενη ησυχία του κόσμου όλου

αυτή που ανακατεύεται με τις κρυφές λέξεις και τις πάει βόλτες στ απέραντο της γης

εκεί αλλάζει νόημα η Σιωπή
μπαίνει στο νερό και χορεύει σαν τρελή μέσα του, πάνω του, μαζί του
βγάζει τη γλώσσα κοροϊδευτικά και χαμογελάει ναζιάρικα σε κάθε δήθεν
σε όλες τις περίπου αλήθειες

αγριεύει, βρυχάται σα θηρίο
τα βάζει με τα βράχια λες και θέλει να τ ακούσει να βογγάνε
σα να θέλει να τα σπρώξει μακριά πέρα

στη μικρή παραλία
τα όμορφα κύματα
όμορφα διαλύονται

όσο μεγάλα, όσο τρομακτικά σχεδόν παντοδύναμα..

όλα μα όλα θα γίνουν αφρός
θα γλύψουν την αμμουδιά γουργουρίζοντας
θα κλείσουν το μάτι με νόημα

θα πάρουν λίγο από το τίποτα
και θα γυρίσουν πίσω στο σπίτι τους
πολύ πολύ μακριά από κάθε δήθεν
από όλες τις περίπου αλήθειες

Να περπατάς με τη σκιά σου
για να χει ο ήλιος συντροφιά
τα σκονισμένα βήματα
τα λόγια σου τα μυστικά
και τα μικρά διλήμματα

έτσι φανερώνεται ο χρόνος
τον μετράω με τη θάλασσα μαζί

χρωματιστός ουρανός, νερό, γη, πλάσματα
με ένα κουρασμένο χαμόγελό σου

σιωπή η θάλασσα όταν την αγγίζεις

σιωπή όλα ως να ξανάρθεις

φέγγεις και άφαντος
ξεχασμένα χρώματα αφημένα πίσω
υποσχέσεις μωβ
όμορφα όνειρα

Άγνωστα γράμματα γλώσσας μυστικής
σημείωματα τραγικά
κουβέντες του αέρα, του νερού, του Θεού

Στολίδια, του βράχου ομορφιές
σαν ξεχασμένη ανθοδέσμη λυπημένης νύφης
κάλεσμα ερωτικό στη μυστική γλώσσα των βράχων

Θρόνος του νικητή
ή καρέκλα της σκέψης
λέει όσα θέλει ν ακούσει η ψυχή σου και σε αφήνει να φύγεις μόνο αν χαμογελάσεις
ή κλάψεις
ή φωνάξεις δυνατά
οτι να ναι αρκεί να αποδείξεις πως ζεις

μείνε ακίνητο, βατραχάκι
περαστική είμαι
έφυγα ήδη

Να βγαίνεις απ’ το όνειρο
να κατεβάζεις τα πουλιά
στον ύπνο πάλι να περνάς
κι ύστερα στο δωμάτιο.

Να ντύνεσαι καλά
να πας κατά την πόρτα.
Να κάνεις δύο βήματα
-στο τρίτο κοκαλώνεις!

Να λείπει απάνω ο ουρανός..

Τα λόγια είναι του Θανάση Παπακωνσταντίνου
Το τραγούδι λέγεται Να βγαίνεις απ το Όνειρο

αλλιώς

Τα σύννεφα μου είπαν μια ιστορία αγάπης
Έκλαψα τόσο πολύ κι ας μην έμαθα το τέλος

Παίζει ο ήλιος με τα κύματα, τα κοιτάζει και γίνονται ασημένια
Λάμπουν από ικανοποίηση και αστράφτουν από περηφάνια

Λίγο πριν χαθεί μέσα τους  τα χαϊδεύει απαλά
τους ψιθυρίζει λόγια ανείπωτα κι αυτά χορεύουν
τους λέει όλες τις αλήθειες κι αυτά τις πάνε βόλτες στα πέραντα της γης

 
Μαγική θάλασσα, παντοδύναμη
Να ξερα ένα από τα μυστικά σου