λίγο λίγο καταπίνεις το φως
δρόμος χωρίς επιστροφή
κύμα κύμα ταξιδεύεις τις στιγμές
χωρίς τελειωμό

Αν είσαι μόνος αν είσ αδύναμος
η χαραυγή θα σε ξεκάνει

Έχει το μύρο έχει τη σιγαλιά
έχει τον Ήλιο τον αλάνη

Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Γιάννης Αγγελάκας

ο χειμώνας είναι εδώ

ζωγραφίζει σχέδια όταν βαριέται

ανατριχιάζει ψυχές όταν φανερώνει τη δύναμή του

Ούτε μια λέξη να μην πάει χαμένη
κι αν δεν περισσεύει να μη βγει

Ούτε ένα σ αγαπάω να μην είναι περίπου
κι αν δεν φτάνει τότε να μη γεννηθεί

Τίποτα μισό, τίποτα δήθεν
Να είναι ζωντανό, δυνατό
αργά να τρέξει, δημιουργικά
να το νιώσουμε στιγμή στιγμή

Μια μέρα δώρο μας δίνει το 8
είναι μέρα γιορτή
γιορτή να είναι ολόκληρο!

για πες κι εσύ, σκύλε..

αφού ξυστείς

πες μου

το έχεις βρει το νόημα τελικά?

πριν έρθει η νύχτα φεύγω
μια ματιά μεγάλη αγκαλιά κι ένα γεια ως την επόμενη φορά
μια ματιά μεγάλη αγκαλιά εγώ κι άλλη μία ο Θεός

ο πρώτος πρώτος ήλιος έστειλε φως πονηρό, απ αυτό που τρυπώνει παντού

ενόχλησε τα τεμπέλικα σύννεφα που έμεναν μέρες ξαπλωμένα πάνω στο μεγάλο μυστικό κι εκείνα έγιναν θηρίο

νικημένο το συννεφένιο πλάσμα τεντώθηκε, έγειρε απότομα
ακούμπησε τα χείλια του στο πιο λευκό σημείο του ουρανού

και ρούφηξε το πουπουλένιο σκέπασμα λίγο λίγο

όταν έφυγε, ο νικητής πρώτος πρώτος ήλιος έβαψε κόκκινα χρώματα