Όταν βρέχει στο δάσος, μοιάζει σαν να στέκουν όλα ακίνητα
μαγεμένα από το δώρο του Θεού

ακίνητη έμεινα κι εγώ
μαγεμένη από το δώρο σου

Πόσα ψέματα και πόσες αλήθειες
Πώς να τα ξεχωρίσω..
Να φύγεις από κει
Δε θέλω να υπάρχεις εκεί μέσα
Φύγε
πνίγεται το μυαλό μου κι έτσι μισοπνιγμένο ψάχνει τη μία και μοναδική αλήθεια να πιαστεί
Να φύγεις από κει
Κρύβεις τη μία και μοναδική αλήθεια μου και θα με πνίξεις.

Γιατί να φοβόμαστε τόσο τις λέξεις?
Γιατί να μη λέμε αυτό που σκεφτόμαστε ανοιχτά?
Δεν ξέρουμε ότι το ένα και μοναδικό χτύπημα πονάει λιγότερο από χιλιάδες μικρά?
Ότι όσα βγαίνουν στο φως μαλακώνουν, γίνονται ρευστά και καμιά φορά γίνονται πόσιμα… γλιστράνε μέσα μας θέλουμε δε θέλουμε…
Κρατάμε τις αλήθειες και λέμε τις περίπου αλήθειες, προσπαθούμε να κρυφτούμε μήπως δεν αρέσουμε και μεταμορφωνόμαστε σε χαζά τέρατα… χαζά που νομίζουμε ότι κάποιον ξεγελάσαμε και τέρατα που πονάμε όσους βάλαμε κάποτε στην καρδιά μας ή στο κορμί μας ή και στα δύο..
Πες αυτό που σκέφτηκες και θα πω και εγώ τη δική μου σκέψη.. να δούμε ποιος θα τρομάξει πιο πολύ..
Και μετά θα αφήσουμε τον τρόμο να μας οδηγήσει.. όπου..
αυτό σημαίνει σ αγαπάω..
πόσο δειλοί…

θέλω πολύ να φύγω πάλι
τώρα
χτες
Έτσι γινόταν πάντα
Χρειάζομαι χρόνο να επεξεργαστώ τα νέα δεδομένα και όταν τον βρω και τα κοιτάξω πάλι..
όταν απαντήσω σε ερωτήσεις που ούτε είχα σκεφτεί ότι υπάρχουν…
τότε έρχεται η αλήθεια των ανθρώπων και με χτυπάει κατάμουτρα.
Και τη δέχομαι.. όποια κι αν είναι
Και την καταλαβαίνω.. όσο κι αν με πονάει
και μετά κλαίω… μετά όμως
αφού έχω χαμογελάσει πρώτα και αφού τους έχω πείσει όλους
και μετά… θέλω να φύγω
τόσο απλά

Να ‘χε χρώμα η μοναξιά
στο χαρτί να ζωγραφίσω
να την κάνω θαλασσιά
και αγέρα πελαγίσο

Να της βάλω και πανιά
για ταξίδι τελευταίο
λιμανάκι στο Αιγαίο
η δική μου η αγκαλιά

Πιο καλή η μοναξιά
από σένα που δεν φτάνω
μια σε βρίσκω μια σε χάνω
πιο καλή η μοναξιά

Να ‘ταν πέτρα η μοναξιά
σκαλοπάτι να τ’ ανέβεις
να χαθείς στη λησμονιά
για να μη σε δω που φεύγεις

Και να γίνεσαι καπνός
σαν τσιγάρο που τελειώνει
τώρα πια θα είσαι μόνη
και θα είμαι μοναχός

Κοιτάζω την οθόνη και διαβάζω μερικές γραμμές λόγια που έγραψα λίγο πριν
Ασυναρτησίες
Άλλο ήθελα να πω
Επίτηδες, ασυναίσθητα το μυαλό μου τα άλλαξε στη πορεία
Ήταν τόσο απλό που αν έβαζα δυο τρεις λεξούλες σε σειρά θα ήμουν πιο σαφής κι από τον ήλιο
Να προσπαθήσω πάλι τότε…
Με λίγες λέξεις..
Απλά και καθαρά..
Σαν να στέκομαι μπροστά στο θεό και να με ρώτησε τι θέλω…

Φοβάμαι να το γράψω…

Τον ερωτεύτηκα
Όλα μου έλεγαν μη και τα άκουσα με προσοχή
Τον ερωτεύτηκα όμως
Με όλη μου τη καρδιά, σαν να ήταν η πρώτη φορά και ήταν.. αν σκεφτεί κανείς πόσα χρόνια είχαν περάσει.. πόσες αλήθειες και πόσα ψέματα..
Πονάω τώρα αλλά δε μετανιώνω

Μια φιγούρα είναι συνέχεια στο μυαλό μου
Υπάρχει και βρίσκεται εκεί πάντα
Κινείται συνέχεια από την μια άκρη στην άλλη και έχει ύφος αγαλλίασης.. όπως όταν είμαστε σε αγκαλιά και είναι σαν να αγκαλιάζουμε τον κόσμο όλο..

Πόσο όμορφη μέρα..

Ο ήλιος είναι φωτεινός όποτε τον αφήνουν τα άτακτα, βιαστικά σύννεφα να φανεί

Κάνει κρύο μα είναι φωτεινά..

Τον θέλω, χαίρομαι που είναι εδώ σήμερα

Το γιασεμί δεν καταλαβαίνει από κρύα

Κάθε που το κοιτάζω έχει μεγαλώσει λιγάκι ακόμα

Όμορφα νεογέννητα φυλλαράκια βγαίνουν από παντού

Όμορφα πράγματα… για σήμερα… και βλέπουμε