Πρώτα έφτιαξαν τη γη

Πάνω της έχτισαν μια όμορφα  τακτοποιημένη πόλη

Ήρεμη, ήσυχη, πολύχρωμη

Πολύβουη, παράξενη, τεράστια

Που το βράδυ αλλάζει μορφή και βυθίζεται σε άλλους κόσμους

αλλά αλλιώς

Ανοικτό πράσινο σύννεφο αιωρείται ανάμεσα στα δέντρα
Στολίδια του δάσους μαγικά

Λεπτεπίλεπτο δεντράκι στέκεται ανάμεσά τους και είναι τόσο λεπτά τα κλαδιά του που γίνονται αόρατα
Και μένουν τα φυλλαράκια του να σχηματίζουν σύννεφα χρωματιστά που αν τα κοιτάξεις καλύτερα θα τα δεις να αλλάζουν σχήμα ακόμα και με το πιο ελαφρύ φύσημα του αέρα

Γίνονται χρυσά όταν τα κοιτά ο ήλιος και σχεδόν χάνονται όταν κρύβεται
Σχήματα της φύσης αέρινα

Τα σπίτια στην πόλη έχουν όλα λευκές κουρτίνες που είναι συνέχεια τραβηγμένες… έχει δεν έχει ήλιο είναι ανοικτές.

Δεν τους νοιάζει αν φαίνονται, λένε πως δεν υπάρχει κάτι να κρύψουν… θέλουν μόνο να κοιτάζουν έξω…   οι τραβηγμένες κουρτίνες δείχνουν πως είναι ανοικτοί στα πάντα

Αφού δεν υπάρχουν θεμέλια ικανά να τα κρατήσουν όρθια, αρχίζουν και γέρνουν με το καιρό.

Συνεχίζουν και μένουν μέσα στα λιγάκι στραβά σπίτια τους και μάλλον διασκεδάζουν που πρέπει να κρατούν ισορροπία στο σαλόνι τους ή που στερεώνουν τα πράγματα στη κουζίνα..

Άλλα είναι μέσα στο νερό..
Επιπλέουν στα σκοτεινά νερά και έχουν θέα αλλιώτικη από οπουδήποτε αλλού…
Όλα επιπλέουν εκεί έτσι κι αλλιώς

Το νερό είναι το δώρο που προσφέρει η Γη σε αυτούς που φιλοξενεί
Πηγή δύναμης, καθαρίζει, θεραπεύει, ανανεώνει, διασφαλίζει την αθανασία

Πότε γαλήνιο, πότε απειλητικό
Στοιχείο της φύσης που γίνεται και στοιχειό, δύναμη που δίνει και παίρνει ζωή

Το ποτάμι.. άλλοτε αθώο και παιχνιδιάρικο, άλλοτε απειλητικό και ενοχικό, γονιμοποιεί και καταστρέφει, ενώνει και χωρίζει, προσελκύει και απωθεί, ευεργετεί και ζημιώνει…

Νύμφες, νεράϊδες, δράκοντες κατοικούν κοντά στους υδάτινους δρόμους, στα βουνά που πηγάζουν, κάτω από αυτούς..

Σκοτεινά νερά γεμάτα μυστικά
Κινούμαστε ανάμεσά τους και μας παρασύρουν

Ο ελαφρύς κυματισμός τους μπαίνει μέσα μας και τίποτε δεν είναι πια σταθερό

Θεόρατα δέντρα μας κοιτούν από ψηλά ψιθυρίζοντας λόγια ξένα

Άνθρωποι και ξωτικά παίζουν κρυφτό στη σκιά τους

Πώς να ισορροπήσεις σε μια πόλη που επιπλέει?

Πολλές μυθικές κοσμολογίες επιφυλάσσουν στο δέντρο θέση κεντρική
Το Δέντρο είναι ο Κόσμος και ο Κόσμος είναι το Δέντρο
Η μυθική σκέψη τοποθετεί την ύπαρξη του δέντρου στη ζωή μεταξύ φυτικού και ζωικού, άρα κοντά στο θεϊκό

Μεγαλώνει όπως ο άνθρωπος, ψηλώνει χρόνο με το χρόνο
Οι χυμοί που διατρέχουν τον κορμό του και τα κλαδιά του είναι ό,τι αίμα ρέει στον άνθρωπο

Ο αέρας που ζωντανεύει τον λόγο μέσα από το ανθρώπινο στήθος, κάνει το ίδιο με τα φύλλα του που θροϊζουν μουρμουρητά παράξενα
Κινεί τα κλαδιά του όπως τα ζώα τα μέλη τους

Δεν μπορεί να κινηθεί το ίδιο… όμως έτσι ακίνητο μεγαλώνει και μέσα στη γη, ριζώνει, μετέχει στο μυστήριο της ζωής και του θανάτου όσο ζει… προνόμιο θεϊκό, αδιανόητο στον άνθρωπο.
Αν το δέντρο ξέρει το «μέγα μυστήριο» τότε κανένα άλλο μυστήριο δεν μπορεί να του είναι άγνωστο
Κανένα αίτημα αναπάντητο

Το κίτρινο είναι το χρώμα του Ήλιου, της σοφίας, της κίνησης
Φτιάχνει τη διάθεση, τονώνει, ξυπνάει

Η κίτρινη μαργαρίτα συμβολίζει την αγάπη, την αθωότητα, ένα μεγάλο αντίο

Είναι παντού, είναι τολμηρή, ταπεινή και καθόλου δεν τη νοιάζει αν ζει σε όμορφο αγρό ή σ ένα μικρό κομματάκι γης μέσα στη πόλη

τα γεφύρια συμβολίζουν την ένωση, τη σύνδεση, την προσέγγιση

όσο πιο παλιά τόσο πιο στοιχειωμένα

η ανάγκη του ανθρώπου να περνά στην αντίπερα όχθη

Γίνεται το νερό μυστήριο όταν το κοιτάζουν αυτά τα σύννεφα
και όταν θα φύγουν και βγει ο ήλιος, τότε το νερό θα γίνει μπλε και θα αλλάξει πάλι..
θα μοιάζει διάφανο σαν καθαρή σκέψη

Το ίδιο μπορεί να συμβαίνει με τους ανθρώπους
όπως μας κοιτάζουν γινόμαστε
σαν καθρέφτης

η μελαγχολική φοτο είναι του Στράτου