Έχει πολλή ενέργεια το μέρος.. δεν πειράζει αν κλαις
μη φοβάσαι..

Εσύ απλά έκανες τον κύκλο σου.. πόσο δίκιο
Μπορεί να χρειάζομαι βοήθεια για να σκεφτώ
σκιάγματα πολλά, πολλή δύναμη, όλα πολλά

Δίπλα στο σπίτι χτίζεται ένας εξαόροφος πύργος που θα ρουφήξει το λιγοστό αέρα
Και μεις θα ασφυκτιούμε ανάμεσα σε ανθρώπους που μιλούν βρόμικα

Δεν θέλω να είμαι η μαμά-τα-ξέρει-όλα…
ούτε τα ξέρω, ούτε θα τα μάθω ποτέ…
νοιάζομαι όμως πολύ για κείνους και αυτό με κάνει προσεκτική..και στα λόγια και στις ματιές και όπου μπορώ

Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνουν παιδιά χωρίς τον πατέρα στο σπίτι
δεν υπάρχουν σωστές πράξεις, τα τέλεια λόγια που θα ανακουφίσουν και θα καθησυχάσουν
ούτε τις ξέρω, ούτε θα τις μάθω ποτέ
αυτοσχεδιάζουμε
πρώτη φορά στη ζωή μου βρίσκομαι σε αυτή τη θέση
μαζί μαθαίνουμε
η ευθύνη μεγάλη, η αγάπη μεγαλύτερη

Μου έλειψε η απεραντοσύνη της, η δύναμή της

Τα παιχνίδια της, τα όσα φέρνει

Τα χρώματα, τα όνειρα

Αν γινόταν να σταματούσαν όλες αυτές οι μικρές σκέψεις να τρέχουν πέρα δώθε στο μυαλό μου….
Ή τουλάχιστον να γίνονταν όλες μία…

Όταν βρέχει στο δάσος, μοιάζει σαν να στέκουν όλα ακίνητα
μαγεμένα από το δώρο του Θεού

ακίνητη έμεινα κι εγώ
μαγεμένη από το δώρο σου

Πόσα ψέματα και πόσες αλήθειες
Πώς να τα ξεχωρίσω..
Να φύγεις από κει
Δε θέλω να υπάρχεις εκεί μέσα
Φύγε
πνίγεται το μυαλό μου κι έτσι μισοπνιγμένο ψάχνει τη μία και μοναδική αλήθεια να πιαστεί
Να φύγεις από κει
Κρύβεις τη μία και μοναδική αλήθεια μου και θα με πνίξεις.

Γιατί να φοβόμαστε τόσο τις λέξεις?
Γιατί να μη λέμε αυτό που σκεφτόμαστε ανοιχτά?
Δεν ξέρουμε ότι το ένα και μοναδικό χτύπημα πονάει λιγότερο από χιλιάδες μικρά?
Ότι όσα βγαίνουν στο φως μαλακώνουν, γίνονται ρευστά και καμιά φορά γίνονται πόσιμα… γλιστράνε μέσα μας θέλουμε δε θέλουμε…
Κρατάμε τις αλήθειες και λέμε τις περίπου αλήθειες, προσπαθούμε να κρυφτούμε μήπως δεν αρέσουμε και μεταμορφωνόμαστε σε χαζά τέρατα… χαζά που νομίζουμε ότι κάποιον ξεγελάσαμε και τέρατα που πονάμε όσους βάλαμε κάποτε στην καρδιά μας ή στο κορμί μας ή και στα δύο..
Πες αυτό που σκέφτηκες και θα πω και εγώ τη δική μου σκέψη.. να δούμε ποιος θα τρομάξει πιο πολύ..
Και μετά θα αφήσουμε τον τρόμο να μας οδηγήσει.. όπου..
αυτό σημαίνει σ αγαπάω..
πόσο δειλοί…

θέλω πολύ να φύγω πάλι
τώρα
χτες
Έτσι γινόταν πάντα
Χρειάζομαι χρόνο να επεξεργαστώ τα νέα δεδομένα και όταν τον βρω και τα κοιτάξω πάλι..
όταν απαντήσω σε ερωτήσεις που ούτε είχα σκεφτεί ότι υπάρχουν…
τότε έρχεται η αλήθεια των ανθρώπων και με χτυπάει κατάμουτρα.
Και τη δέχομαι.. όποια κι αν είναι
Και την καταλαβαίνω.. όσο κι αν με πονάει
και μετά κλαίω… μετά όμως
αφού έχω χαμογελάσει πρώτα και αφού τους έχω πείσει όλους
και μετά… θέλω να φύγω
τόσο απλά