Η σπηλιά είναι μικρή, σκοτεινή και υγρή
Νιώθεις το νερό παντού, το αγγίζεις, το ακούς να κυλάει μέσα της
Ο βράχος είναι λείος, κρύος, μοιάζει ζωντανός
Ένα σωρό μικροί σταλαχτίτες γεννιούνται μέρα τη μέρα
σα να ζευγαρώνει η πέτρα με το νερό

Έζησε άνθρωπος εκεί, για πάντα, για όλη του τη ζωή και κάθε που ξυπνούσε έβλεπε το δέντρο
Είναι απ έξω, στέκεται στην άκρη μόνο του, μακρυά από τα άλλα
Γέροντας φύλακας, σοφός
Γίγαντας που κοιτάζει ψηλά και χώρεσε όλος στη καρδιά μου

Χρυσό το ξημέρωμα γιατί έτσι θέλει ο ήλιος

Γκρίζο πιο μετά γιατί κοίταξε αλλού..
Σχέση έρωτα, αληθινή όσο καμιά

Κάθε κομμάτι του και μια ιστορία μαγική, από άλλους κόσμους φερμένη
Κάθε βράχος κρύβει τόσα όσο ο κόσμος όλος.. μυστικά βαθιά κρυμένα που ανασαίνουν σε κάθε φύσημα του αέρα

Θεοί και δαίμονες ζουν μέσα του και το φυλάνε σαν τόπο άγιο, ιερό
Νεράιδες και ξωτικά χορεύουν πάνω του, κρύβονται ανάμεσα στα δέντρα, μπερδεύουν τα τραγούδια τους με τα μουρμουρητά του αέρα και κάνουν την κάθε μέρα γιορτή

Δε βγαίνει η φωνή σε αυτό το μέρος, μοιάζει παράταιρη και άσχημη
Μιλούν τα μάτια όμως αν το χαϊδέψεις με το βλέμμα και λένε όσα κρατάς καλά κρυμένα από φόβο ή ντροπή

Είναι το πιο ψηλό, το πιο όμορφο, το πιο σοφό
Είναι ο τόπος που ζει το πάντα και το ποτέ γιατί πάντα είναι εκεί και ποτέ δεν είναι ίδιο

Παίζει ο ήλιος με τα κύματα, τα κοιτάζει και γίνονται ασημένια
Λάμπουν από ικανοποίηση και αστράφτουν από περηφάνια

Λίγο πριν χαθεί μέσα τους  τα χαϊδεύει απαλά
τους ψιθυρίζει λόγια ανείπωτα κι αυτά χορεύουν
τους λέει όλες τις αλήθειες κι αυτά τις πάνε βόλτες στα πέραντα της γης

 
Μαγική θάλασσα, παντοδύναμη
Να ξερα ένα από τα μυστικά σου

Μέσα στη γεμάτη ήχους ησυχία του δάσους τα μονοπάτια δείχνουν το δρόμο

Mε προσκαλούν να τα περπατήσω
Με προκαλούν να δω πού οδηγούν.. ως πού φτάνουν

Δέντρα με καταπίνουν και  με παρασύρουν όλο και πιο βαθιά

Κάποιος άλλος πριν από μένα τα έχει διαβεί
Πλάσματα τα χάραξαν πολύ πριν τα πατήσω κι όλα άφησαν ανάσες, αγωνίες, κάτι..

Κάπου κάπου ενώνονται με άλλα και χάνομαι γιατί μοιάζουν μεταξύ τους  σαν  σκέψεις του μυαλού

Ο ήλιος που τα κάνει να αλλάζουν ανάλογα τα κέφια του, μπορεί να αλλάξει κι εμένα και τίποτα δεν  είναι ίδιο πια

O Μάιος συγγενεύει με τη  Μαία, τη μητέρα του Ερμή, που είναι προσωποποίηση της γόνιμης Μάνας-Γης
Aντιστοιχούσε σε μέρος του Θαργηλιώνα που σημαίνει το μήνα που ο ήλιος καίει, θερμαίνει τη γη

Στα Θαργήλια, γιορτή που έδωσε και το όνομά της σ’ ολόκληρο τον μήνα, οι άνθρωποι σχημάτιζαν μια λατρευτική πομπή προς τιμήν του Ηλίου και των Ωρών
Μια αγροτική γιορτή, που πρόσφεραν τους πρώτους καρπούς της νέας σοδειάς στους Θεούς

Ήταν αφιερωμένη στο Θεό Απόλλωνα, θεό της κάθαρσης και με μια καθαρτήρια, σκοτεινή τελετή  η γιορτή ξεπερνούσε τον αγροτικό της χαρακτήρα και έφτανε στη μαγεία γι αυτό και θεωρείται μήνας ευνοϊκός για κάθε τι μαγικό κι απόκοσμο

Το μαγιοστέφανο, που φτιάχνεται από εφτά ειδών λουλούδια, έχει δύναμη εξωπραγματική και χαρίζει υγεία, καλή τύχη, ευφορία..

Τον Μάϊο συνυπάρχουν το καλό και το κακό, η αναγέννηση και ο θάνατος.
Όλες αυτές οι ιδιότητες συγκλίνουν και συγκεντρώνονται στην πρώτη του μέρα, την Πρωτομαγιά.

Πριν γίνει εργατική γιορτή και σύμβολο των κοινωνικών αγώνων, γιορτάζονταν επειδή συμβόλιζε την τελική νίκη της άνοιξης πάνω στο χειμώνα, της ζωής πάνω στο θάνατο.

Το σύμβολο είναι ένας φάκελος (μορφή) που κρύβει μέσα του ένα γράμμα (ουσία)
Είναι μορφές που η ίδια η φύση μας προσφέρει και μιλά στον καθένα μας τη δική του γλώσσα

Η καρδιά εμφανίζεται σαν σύμβολο από την αρχαιότητα
Για τους αρχαίους Αιγύπτιους ήταν η κατοικία της ψυχής
Στην ισλαμική παράδοση το όργανο της σκέψης και της πνευματικής ζωής
Μετά το τέλος του Μεσαίωνα είναι το σύμβολο της αγάπης και της αφοσίωσης
Σε άλλους πολιτισμούς αποτελεί το κέντρο της διαίσθησης..

Σε αυτόν τον ουρανό ταξιδεύουν πάνω από 40.000.000 άνθρωποι το χρόνο
Σε αυτό ακριβώς το σημείο διασταυρώνονται ζωές, κρατιούνται αναπνοές

Σαν  ζωγραφιές μοιάζουν  
Λευκές γραμμές σε γαλάζιο φόντο

Το όνομά του σημαίνει «ποταμός της λύπης»
Ήταν ο δρόμος που ο Χάροντας οδηγούσε τις ψυχές στον άλλο κόσμο.. στη λίμνη Αχερουσία.. λίμνη παγερή.. χωρίς ζωή μέσα της.. που στα έγκατά της ήταν το βασίλειο του Άδη.

Στην πεδιάδα του Αχέροντα κατοικούσαν οι ψυχές των νεκρών
Ο βαρκάρης-Χάροντας παραλάμβανε τις ψυχές και τις μετέφερε στον Κάτω Κόσμο με αντίτιμο..
Όποια ψυχή δεν είχε τον οβολό ήταν καταδικασμένη να περιπλανιέται και να βασανίζεται αιώνια στις όχθες του ποταμού

Τον λένε και Μαυροπόταμο γιατί κατά την Τιτανομαχία οι Τιτάνες ήπιαν νερό από το ποτάμι και ο Δίας θύμωσε τόσο πολύ που μαύρισε και πίκρανε τα νερά του..

Το ποτάμι κουβαλάει  τόσα πολλά, από τόσο παλιά… τα νερά του ξέρουν τα πάντα
Σε τόσο όμορφο τόπο ζει η λύπη

Πρώτα έφτιαξαν τη γη

Πάνω της έχτισαν μια όμορφα  τακτοποιημένη πόλη

Ήρεμη, ήσυχη, πολύχρωμη

Πολύβουη, παράξενη, τεράστια

Που το βράδυ αλλάζει μορφή και βυθίζεται σε άλλους κόσμους

αλλά αλλιώς