Τα πρώτα πρώτα χιόνια του χειμώνα βρήκαν τη μικρή κυρία πανέτοιμη.
Η Οίτη προβάρει τα λευκά της φορέματα με χάρη και απίστευτη ηρεμία

Ξέρει πόσο της πάνε, πόσο όμορφη είναι

Είναι το βουνό που γράφτηκε το γήινο τέλος του ημίθεου Ηρακλή. Βρέθηκε στους πρόποδές της μισοπεθαμένος.
Φόρεσε τον χιτώνα που είχε δηλητηριάσει η γυναίκα του Δηιάνειρα και αργοπέθαινε.

Ο γιος του, ο Ύλος, τον μεταφέρει ψηλά κι εκεί σε μια κορυφή στήνει την πυρά που θα σήμανε το τέλος του ήρωα.
Τότε τους τύλιξε πυκνό σύννεφο και ο Δίας, με τρόπο μαγικό πήρε τον Ηρακλή κοντά του στον Όλυμπο κάνοντάς τον αθάνατο.

Η Οίτη βρίσκεται στη μέση της χώρας και κάποιοι την ονομάζουν το βουνό των λουλουδιών επειδή την άνοιξη τα λιβάδια που τώρα είναι χιονισμένα βάφονται πολύχρωμα.

Βγάζει μια ηρεμία αυτό το βουνό, σα να ξαπλώνει να το χαϊδέψεις.

Ομορφιές του χειμώνα που μόλις γεννήθηκε.

τελικά

είχε δράκο το παραμύθι

λίμνη Μουτσάλια Αρένες Γράμμου

Σε κείνο το μέρος τα πεύκα είναι ομπρέλες προστάτες σπάνιας, μοναδικής ζωής και τους αρέσει η άμμος

Τα σύννεφα φυλακίζονται σε νερό φυλακή παλιών ποταμών λες και θέλουν να μείνουν

Η Γη γουργουρίζει ασταμάτητα και κινείται ρυθμικά

Και η Θάλασσα εκεί δίπλα ελέγχει την ισορροπία και δίνει τον ρυθμό

Γράμμος ηρωικός και άγριος
Παλεύει με την Άνοιξη και χαίρεται πολύ που χάνει

εκείνη τη μέρα η θάλασσα με το πιο παράξενο μπλε του κόσμου και ένας αέρας που ξύπνησε με όρεξη για παιχνίδια ενώθηκαν με θόρυβο

νόμιζαν πως είναι μόνοι τους και κρυμμένοι από μάτια, χαμένοι σε μια άκρη του νησιού άφηναν μόνο τον ήλιο να ζωγραφίζει σκιές

έτρεχε ο αέρας πάνω της και εκείνη ανατρίχιαζε κάθε φορά

έσπαγε με δύναμη κάθε κύμα της και αυτός έφτιαχνε μικρές δίνες που έφταναν ψηλά στον ουρανό

ατελείωτο, βίαιο παιχνίδι που κόβει την ανάσα και αδειάζει το μυαλό σαν έρωτας ανθρώπων αγνών
εκείνη τη μέρα σ ερωτεύτηκα ξανά απ την αρχή