Άγνωστα γράμματα γλώσσας μυστικής
σημείωματα τραγικά
κουβέντες του αέρα, του νερού, του Θεού

Στολίδια, του βράχου ομορφιές
σαν ξεχασμένη ανθοδέσμη λυπημένης νύφης
κάλεσμα ερωτικό στη μυστική γλώσσα των βράχων

Θρόνος του νικητή
ή καρέκλα της σκέψης
λέει όσα θέλει ν ακούσει η ψυχή σου και σε αφήνει να φύγεις μόνο αν χαμογελάσεις
ή κλάψεις
ή φωνάξεις δυνατά
οτι να ναι αρκεί να αποδείξεις πως ζεις

μείνε ακίνητο, βατραχάκι
περαστική είμαι
έφυγα ήδη

Χρώματα στον βράχο
πίνακας ζωγραφιά στο δωμάτιο της φύσης

Ακατανόητο γκράφιτι παιχνιδιάρικων ξωτικών

Μαυρόπευκα στροβιλίζονται

αγκαλιάζονται, επικοινωνούν ψιθυρίζοντας λόγια του αέρα

στήνει χορό η φύση

Πέρασαν ώρες μέχρι να καταλάβω ότι ζούσα με μυαλό άδειο
ακινητοποιημένο
ολότελα αφοσιωμένο να κοιτά ψηλά

Στιγμές σαν μια ζωή η κάθε μία
να ζουν οι αισθήσεις μόνο όλες
τόσο έντονα όσο ποτέ

Όταν θυμήθηκα να σκεφτώ, κοίταξα και είδα τον κόσμο όλο μια αγκαλιά

Να βγαίνεις απ’ το όνειρο
να κατεβάζεις τα πουλιά
στον ύπνο πάλι να περνάς
κι ύστερα στο δωμάτιο.

Να ντύνεσαι καλά
να πας κατά την πόρτα.
Να κάνεις δύο βήματα
-στο τρίτο κοκαλώνεις!

Να λείπει απάνω ο ουρανός..

Τα λόγια είναι του Θανάση Παπακωνσταντίνου
Το τραγούδι λέγεται Να βγαίνεις απ το Όνειρο

Ηρεμία, γαλήνη
νομίζεις ανήκεις εκεί
σαν η σκιά στο βράχο υπάρχει μόνο για σένα
να κρυφτείς εκεί να ησυχάσεις

Εμπόδια
κλείνουν το δρόμο .. νομίζεις
φίλοι του είναι
το δυναμώνουν μόνο

Ρέει με δύναμη, ήπια
ακούς πιο πολύ
κλείνεις τα μάτια για να το νιώσεις
νομίζεις είναι ήσυχο, ακίνδυνο..

μέχρι να πάρει φόρα
να ασπρίσει, να αφρίσει, να γίνει θηρίο, να ορμήσει

να πέσει με δύναμη από ψηλά
χωρίς σταματημό, χωρίς όρια
να τα σαρώσει όλα
όσα πρέπει και όσα όχι
όσα διώχνεις και όσα φυλάς γερά
όσα μυστικά έθαψες και όσα νόμιζες πέθαναν

Πράσινο της γονιμότητας
της φύσης και της ισορροπίας
της αρμονίας και της γαλήνης

Αφιερωμένο στη θεά Αφροδίτη
τη θηλυκή όψη της φύσης που γεννάει την Αγάπη

Ελπίδα και φως
μέσα του λύνονται όλες οι συγκρούσεις
δημιουργεί την αρμονία από την αντίθεση

Του κόσμου όλου τα πράσινα
ανάκατα μα στη θέση τους

Του κόσμου όλες οι ανάσες
δυνατές, δροσερές, καθάριες

Όλα εκεί

νωρίς το πρωί
όπου τα δέντρα αφήνουν τον ήλιο να αγγίξει τη γη
γίνεται μια γιορτή..

Βλέπω, αγγίζω, μυρίζω
Κάθαρση, εξαγνισμός

Γεύομαι, αφουγκράζομαι, ζω
Ξόρκια, μάγια, δοξασίες

Καταφύγιο που φωλιάζουν μύθοι, θρύλοι, ιστορία
Θεοί και Νύμφες, Δράκοι και Νεράιδες
Άφωνοι  μπροστά στο μεγαλείο

αλλιώς