Άλλο δάσος, άλλα δέντρα, άλλα πλάσματα, ίδια ομίχλη

γυαλίζουν όλα σαν ολοκαίνουρια
μικρά έργα τέχνης του δάσους απροσδιόριστα, παράξενα

θαύματα της φύσης
γενναίοι, παιχνιδιάρηδες κάτοικοι του βουνού
προκλητικά πολύχρωμες, μικροσκοπικές ζωές

πέθανε το δέντρο από βαθιά γηρατιά κι έμεινε το στόμα ανοιχτό να χάσκει κοχύλια

άλλο δάσος, ίδια ομίχλη

ησυχία να ακούσεις

φως παντού μήπως καταλάβεις

πάρε φόρα και πήδα

θα φυσήξω δυνατά να διαλυθείς
να σε πάρει ο αέρας να ταξιδέψεις την ευχή μου πέρα στον κόσμο

γέμισα αγκάθια, είπε..
αυτά μου έμαθαν το σκοτάδι

και το σκοτάδι σιγά σιγά μου έμαθε εμένα

πόσο ψηλά φτάνεις
τι μου δείχνεις
χάθηκα

νόμιζες είσαι μόνος, εσύ και ο Θεός
πως αν φωνάξεις θα σ ακούσει το δάσος μόνο

σχεδόν ξεχνάς πως έφτασες ως εδώ
ποιος χάραξε το μονοπάτι που το λες δικό σου

πιστοί βοηθοί του βουνού, ακούραστοι υπηρέτες
γενναίοι, πεισματάρηδες, δυνατοί όσο κανείς
εκεί που σταματά ο χρόνος και που μπορείς να πεις πως όλα είναι όπως παλιά

Αν είσαι μόνος αν είσ αδύναμος
η χαραυγή θα σε ξεκάνει

Έχει το μύρο έχει τη σιγαλιά
έχει τον Ήλιο τον αλάνη

Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Γιάννης Αγγελάκας

μάτωσε ο χειμώνας μόλις γεννήθηκε ο φλεβάρης

τρέχει τρελός σε δρόμο χωρίς επιστροφή μέσα σε καινούριες ανυπόμονες ανάσες

Πάνω στο ψηλό βουνό, βολεμένος σε μαγικό θρόνο, παρακολουθούσε τους θνητούς να χτίζουν μια πόλη για χάρη Του
δρόμοι, επαύλεις, θέατρα, ιερά, όλα δικά του
χαμογελούσε ευχαριστημένος ρουφώντας ηδονικά τις μυρωδιές από τις αμέτρητες θυσίες στ όνομά Του
Ο κορυφαίος Θεός όλων, ο υπέρτατος, πατέρας θεών κι ανθρώπων

Σεβάσμιος χώρος
πνιγμένος σε πανύψηλες, σοφές βελανιδιές που ήταν το ιερό δέντρο Του και τρεχούμενα, ζωντανά νερά
θεϊκά σημάδια για την λατρεία του Δία και των Μουσών
Μαγευτικός  τόπος που μυρίζει πίστη αιώνια
μεγαλόπρεπος, επιβλητικός, γαλήνιος

Ο Δίας σώθηκε από την μανία του πατέρα του και κυβέρνησε τον κόσμο
τράφηκε από την Αμάλθεια και έγινε για πάντα σοφός, αυτάρκης, ανεξάρτητος
Είχε την απόλυτη εξουσία στη φύση
το ουράνιο φως, το χιόνι, όλοι οι άνεμοι μαζί, όλοι κεραυνοί ήταν δικοί Του

Κατοικία του ήταν ο αιθέρας
τόπος φωτεινός πολύ πάνω από τη γη, που δεν ταραζόταν από θύελλες και ανέμους
έτσι γνώριζε όλα όσα γίνονταν στον κόσμο
προέβλεπε κι έστελνε σημάδια για να φανερώσει τη θέλησή του
όνειρα, χρησμοί, αστραπές έφταναν στις ψυχές των ανθρώπων από τον Πατέρα όλων

Απέκτησε πολλά παιδιά, αθάνατα και θνητά από πλήθος γυναικών αθάνατων και θνητών..
η ερωτική φύση του και η θεϊκή του δύναμη τον έκαναν ακαταμάχητο
Παντοδύναμος
προκαλούσε τους άλλους θεούς να τον τραβήξουν με χρυσό σχοινί από τον Όλυμπο..
γελούσε κοροϊδευτικά λέγοντάς τους πως δεν μπορούν και πως αν ήθελε εκείνος… θα τους τραβούσε όλους.. μαζί με τις στεριές και τις θάλασσες..
Αιώνιος και άφθαρτος, αυτός που προϋπήρχε και θα εξακολουθεί να υπάρχει

Αρχή του παντός, το κέντρο όλων, η πρώτη ύλη από την οποία προήλθαν όλα
Πολεμιστής γενναίος, κριτής δίκαιος
Προστάτευε τους ικέτες, τους φυγάδες που ζήτησαν άσυλο, τους ξένους, τους άγραφους νόμους, τους όρκους
Αλλού παρουσιάστηκε με τη μορφή φιδιού.. δαίμονας φίδι φύλακας του σπιτιού, της οικογένειας, της περιουσίας..

Λατρεύτηκε με τιμές από χιλιάδες ανθρώπους, βασιλιάδες και μη
Γνώρισε  δόξες όσο κανείς

Πριν από κάθε εκστρατεία, μετά από κάθε νίκη οι πιο τρανοί βασιλιάδες, οι πιο σπουδαίοι στρατηγοί έκαναν μεγαλοπρεπείς θυσίες στον Πατέρα των θεών

Οι οδοιπόροι και οι επισκέπτες απολάμβαναν τη φιλοξενία και τις ανέσεις της παράξενης πόλης
ζεστά λουτρά, πισίνες, αποδυτήρια, χώρους με ψυχρό και ζεστό αέρα για ξεκούραση και θεραπεία
τιμή στον άνθρωπο

Η ιερή πόλη, μαζί με όλα τα μνημεία και την τραγική ιστορία της, καταστράφηκε από επιδρομές, διαλύθηκε από σεισμούς, βυθίστηκε σε λήθη από πλημμύρες …
ξαναγεννιόταν κάθε φορά για αιώνες χάρη στην πίστη των ανθρώπων στον μεγάλο άρχοντα της ψυχής τους..