αλλά αλλιώς

Ανοικτό πράσινο σύννεφο αιωρείται ανάμεσα στα δέντρα
Στολίδια του δάσους μαγικά

Λεπτεπίλεπτο δεντράκι στέκεται ανάμεσά τους και είναι τόσο λεπτά τα κλαδιά του που γίνονται αόρατα
Και μένουν τα φυλλαράκια του να σχηματίζουν σύννεφα χρωματιστά που αν τα κοιτάξεις καλύτερα θα τα δεις να αλλάζουν σχήμα ακόμα και με το πιο ελαφρύ φύσημα του αέρα

Γίνονται χρυσά όταν τα κοιτά ο ήλιος και σχεδόν χάνονται όταν κρύβεται
Σχήματα της φύσης αέρινα

Το νερό είναι το δώρο που προσφέρει η Γη σε αυτούς που φιλοξενεί
Πηγή δύναμης, καθαρίζει, θεραπεύει, ανανεώνει, διασφαλίζει την αθανασία

Πότε γαλήνιο, πότε απειλητικό
Στοιχείο της φύσης που γίνεται και στοιχειό, δύναμη που δίνει και παίρνει ζωή

Το ποτάμι.. άλλοτε αθώο και παιχνιδιάρικο, άλλοτε απειλητικό και ενοχικό, γονιμοποιεί και καταστρέφει, ενώνει και χωρίζει, προσελκύει και απωθεί, ευεργετεί και ζημιώνει…

Νύμφες, νεράϊδες, δράκοντες κατοικούν κοντά στους υδάτινους δρόμους, στα βουνά που πηγάζουν, κάτω από αυτούς..

Πολλές μυθικές κοσμολογίες επιφυλάσσουν στο δέντρο θέση κεντρική
Το Δέντρο είναι ο Κόσμος και ο Κόσμος είναι το Δέντρο
Η μυθική σκέψη τοποθετεί την ύπαρξη του δέντρου στη ζωή μεταξύ φυτικού και ζωικού, άρα κοντά στο θεϊκό

Μεγαλώνει όπως ο άνθρωπος, ψηλώνει χρόνο με το χρόνο
Οι χυμοί που διατρέχουν τον κορμό του και τα κλαδιά του είναι ό,τι αίμα ρέει στον άνθρωπο

Ο αέρας που ζωντανεύει τον λόγο μέσα από το ανθρώπινο στήθος, κάνει το ίδιο με τα φύλλα του που θροϊζουν μουρμουρητά παράξενα
Κινεί τα κλαδιά του όπως τα ζώα τα μέλη τους

Δεν μπορεί να κινηθεί το ίδιο… όμως έτσι ακίνητο μεγαλώνει και μέσα στη γη, ριζώνει, μετέχει στο μυστήριο της ζωής και του θανάτου όσο ζει… προνόμιο θεϊκό, αδιανόητο στον άνθρωπο.
Αν το δέντρο ξέρει το «μέγα μυστήριο» τότε κανένα άλλο μυστήριο δεν μπορεί να του είναι άγνωστο
Κανένα αίτημα αναπάντητο

τα γεφύρια συμβολίζουν την ένωση, τη σύνδεση, την προσέγγιση

όσο πιο παλιά τόσο πιο στοιχειωμένα

η ανάγκη του ανθρώπου να περνά στην αντίπερα όχθη

να ανέβεις ψηλά
να φτάσεις εκεί που τελειώνει ο αέρας
εκεί που υπάρχει μόνο η γαλήνη σου

εκεί όλα έχουν σημασία
ουρανός και γη
νερό και αέρας

Έχει πολλή ενέργεια το μέρος.. δεν πειράζει αν κλαις
μη φοβάσαι..

Γιατί να φοβόμαστε τόσο τις λέξεις?
Γιατί να μη λέμε αυτό που σκεφτόμαστε ανοιχτά?
Δεν ξέρουμε ότι το ένα και μοναδικό χτύπημα πονάει λιγότερο από χιλιάδες μικρά?
Ότι όσα βγαίνουν στο φως μαλακώνουν, γίνονται ρευστά και καμιά φορά γίνονται πόσιμα… γλιστράνε μέσα μας θέλουμε δε θέλουμε…
Κρατάμε τις αλήθειες και λέμε τις περίπου αλήθειες, προσπαθούμε να κρυφτούμε μήπως δεν αρέσουμε και μεταμορφωνόμαστε σε χαζά τέρατα… χαζά που νομίζουμε ότι κάποιον ξεγελάσαμε και τέρατα που πονάμε όσους βάλαμε κάποτε στην καρδιά μας ή στο κορμί μας ή και στα δύο..
Πες αυτό που σκέφτηκες και θα πω και εγώ τη δική μου σκέψη.. να δούμε ποιος θα τρομάξει πιο πολύ..
Και μετά θα αφήσουμε τον τρόμο να μας οδηγήσει.. όπου..
αυτό σημαίνει σ αγαπάω..
πόσο δειλοί…