Η Πάτρα είναι η πόλη-λιμάνι-θησαυρός που έρχεται από αιώνες παλιά
Το όνομα της το πήρε απ τον Αχαιό Πατρέα που αφού κατέλαβε την περιοχή, ένωσε τις τρεις ιωνικές πόλεις που υπήρχαν εκεί και έδωσε στην καινούρια περιοχή το όνομά του.

>

Πολέμησε και πολεμήθηκε πολύ
Αγάπησε και αγαπήθηκε ακόμα πιο πολύ

Κάθε γωνιά της έχει και από μια ιστορία και κάθε εγκαταλελειμένο κτίριο πολλές ακόμη

Έχει το δικό της βουνό, το Παναχαϊκό ή αλλιώς Βοδιάς.
Πηγή ζωής ανθρώπων και πλασμάτων
Οχυρό και ορμητήριο

Το δικό της εντυπωσιακό λιμάνι, διαμαντάκι, άψογα φροντισμένο.

Διάσημο καρναβάλι, ξεφάντωμα με άρωμα Διονύσου αλλά και μεγάλη αγάπη στον άγιο Ανδρέα, τον άγιο της πόλης

Κάστρο στα ψηλά της πόλης και το ολοδικό της φάντασμα, την Πατρινέλλα, που ζει εκεί και βγαίνει τις νύχτες χωρίς αστέρια, σέρνοντας τις αλυσίδες της στις επάλξεις και ψιθυρίζει «μη μ αρπάξεις».. γιατί στοίχειωσε όταν την άρπαξαν και τη φυλάκισαν

Την θεωρούν προστάτη της πόλης που τους προφύλαξε από τη χολέρα και την πανούκλα και μερικές φορές όταν κάποιος σημαντικός Πατρινός πεθάνει, βγαίνει με τις αλυσίδες της να σέρνονται και θρηνεί κάνοντας γύρω το κάστρο, αόρατη αλλά ορατή.

Οι πλατείες της πόλης είναι όλες τόσο κομψές και λιτά όμορφες που δεν μπορείς να μην προσέξεις τη λεπτομέρεια που κάνει όλη τη διαφορά.
Ο κόσμος είναι νέος, φρέσκος, κεφάτος, πολύχρωμος σαν την πόλη

Κι έρχεται η δύση να μας καθηλώσει. Επειδή είναι εντυπωσιακή, κάθε φορά αλλιώτικη, με χρώματα και υποσχέσεις

σαν την ίδια

Ο θρόνος του Δία στέκεται επιβλητικός και μπροστά του ξαπλώνεται το οροπέδιο σα μια τελευταία στάση πριν τον Ουρανό.
Πίστα χορού για τις εννέα όμορφες Μούσες στα 2.650 μέτρα ψηλά.

Αέρινες φιγούρες με μακρυά μαλλιά στροβιλίζονται ρυθμικά σε αέναο χορό για έναν.
Ένα ελαφρύ αεράκι ανεμίζει διάφανα πέπλα που μπλέκονται στις λευκές γάμπες των νυμφών, κόρες του Θεού των Θεών και της Μνημοσύνης.

Παχουλά, αφράτα σύννεφα τρέχουν ρίχνοντας κλεφτές ματιές και σχηματίζουν τα απίθανα σχέδια, μυστικούς κώδικες που λένε πως μόνο έτσι θα μπορούσε να είναι στο βουνό των Θεών.

Στον Όλυμπο,  χωμένος στο δικό του εντυπωσιακό φαράγγι ρέει περήφανος ο Ενιπέας
Τι νάζια, τι στροβιλίσματα!!! Θα λεγες πως ξέρει την ομορφιά του και ποζάρει κάθε στιγμή.
Ο ήχος του είναι τραγουδιστός, τον βοηθούν τα βράχια που τον έχουν υπό την προστασία τους και τα θεόρατα δέντρα που προστατεύει εκείνος.

Οι καταρράκτες είναι αμέτρητοι. Από μικρά σκαλοπάτια ως ψηλά χάσματα που τον κάνουν να ουρλιαζει σαν τρενάκι λουναπαρκ
Αν κλείσεις τα μάτια τα νερά του ηχούν σαν τύμπανα
Φαντάζομαι τα πλάσματα που ζουν μέσα του να χορεύουν χορούς γιορτής και τα πλάσματα που αιωρούνται πάνω του να κρατούν το ρυθμό.

Κίτρινοι πίνακες ελεύθερης τέχνης σε πολλά σημεία από θειάφι ζωγραφισμένα βράχια και λουλούδια όλων των χρωμάτων, αμέτρητων σχημάτων δροσίζονται και ζουν από αυτόν γι αυτόν.

Η μυθολογία λέει πως ήταν ένας πολύ πολύ όμορφος άντρας που τον ερωτεύτηκαν παράφορα δυο θεές του Ολύμπου.. Διάλεξε την Αφροδίτη, Θύμωσε η Ήρα και τον καταράστηκε να γίνει ποτάμι που  να μην φτάσει ποτέ στη θάλασσα να χυθεί, να λυτρωθεί. Αφού δεν θέλεις εμένα, τότε δεν θα σε έχει καμμία..
Κι έτσι ο Ενιπέας λίγο πριν φτάσει στη θάλασσα χύνεται και εξαφανίζεται στο Λιτόχωρο. Απλώνεται και ρουφιέται απ τη γη που τον γέννησε.

Το διαμαντάκι του Ολύμπου με πόσιμο παγωμένο νερό, τις επτά ξύλινες γέφυρες και τους αμέτρητους καταρράκτες.

αυτό που ζει τόσο ψηλά πρέπει να ειναι σκληρό και δυνατό

ν αντέχει αέρα, νερό, ήλιο να το βασανίζουν και να μη διαμαρτύρεται