έτσι φανερώνεται ο χρόνος
τον μετράω με τη θάλασσα μαζί

χρωματιστός ουρανός, νερό, γη, πλάσματα
με ένα κουρασμένο χαμόγελό σου

σιωπή η θάλασσα όταν την αγγίζεις

σιωπή όλα ως να ξανάρθεις

φέγγεις και άφαντος
ξεχασμένα χρώματα αφημένα πίσω
υποσχέσεις μωβ
όμορφα όνειρα

τεράστια κομμάτια γης λείπουν
άγαρμπα κομμένα από θεού δύναμη

υπόγειος ποταμός έρχεται με απόκοσμη βοή από τα έγκατα
ο εγκέλαδος προσπαθεί να κινηθεί στο κέντρο της γης που είναι φυλακισμένος και κομματιάζει τους βράχους του τόπου με τρομακτικό θόρυβο

σχηματίζονται σπηλιές, απρόσιτες, απλησίαστες
μακριά από ανθρώπου ανάσες
φανερώνονται και κρύβονται όποτε θέλει η θάλασσα

γίνονται κατοικίες θεών και δαιμόνων
λιάζονται τεμπέλικα αγναντεύοντας τη δύση του ήλιου
κουβεντιάζουν σιγανά λόγια μυστήρια

εκεί που συμφωνεί το πράσινο με το γαλάζιο
το χρυσό του ήλιου με το μαύρο της σκιάς του
ο βράχος με το νερό

τα μπλε όλου του κόσμου ήρθαν κοντά μου με θόρυβο που σκέπαζε κάθε άλλον
μπήκαν μέσα μου, μπερδεύτηκαν με τις φωνές μου και νίκησαν

μιλούσαν λόγια θυμωμένα και λίγο παραπονεμένα, τόσο λυτρωτικά..
κάθε μπλε έλεγε άλλα
και όταν το μπλε κύμα έφτανε στο τέλος, γινόταν αρχή μουρμουρίζοντας λόγια θάρρους στο επόμενο
κάλεσμα χωρίς τελειωμό

τα μπλε όλου του κόσμου μου έκαναν τη χάρη

Όταν γίνει η απόλυτη ησυχία
όταν πλημμυρίσει σιωπή το σύμπαν

θα ακουστεί η ανάσα Του να σβήνει μέσα Της
και μόνο όσοι έχουν σιωπή  θα την ακούσουν

χαμένος στο απέραντό της
θάλασσα, ήλιος, σώμα και ψυχή.. όλα ένα

Παίζει ο ήλιος με τα κύματα, τα κοιτάζει και γίνονται ασημένια
Λάμπουν από ικανοποίηση και αστράφτουν από περηφάνια

Λίγο πριν χαθεί μέσα τους  τα χαϊδεύει απαλά
τους ψιθυρίζει λόγια ανείπωτα κι αυτά χορεύουν
τους λέει όλες τις αλήθειες κι αυτά τις πάνε βόλτες στα πέραντα της γης

 
Μαγική θάλασσα, παντοδύναμη
Να ξερα ένα από τα μυστικά σου

Γίνεται το νερό μυστήριο όταν το κοιτάζουν αυτά τα σύννεφα
και όταν θα φύγουν και βγει ο ήλιος, τότε το νερό θα γίνει μπλε και θα αλλάξει πάλι..
θα μοιάζει διάφανο σαν καθαρή σκέψη

Το ίδιο μπορεί να συμβαίνει με τους ανθρώπους
όπως μας κοιτάζουν γινόμαστε
σαν καθρέφτης

η μελαγχολική φοτο είναι του Στράτου

Μου έλειψε η απεραντοσύνη της, η δύναμή της

Τα παιχνίδια της, τα όσα φέρνει

Τα χρώματα, τα όνειρα

Αν γινόταν να σταματούσαν όλες αυτές οι μικρές σκέψεις να τρέχουν πέρα δώθε στο μυαλό μου….
Ή τουλάχιστον να γίνονταν όλες μία…