Στο Μονοδένδρι, λίγο έξω απ την Πάτρα

Η Ιθάκη είναι απαλή

Μια καταπράσινη αγκαλιά γεμάτη Οδυσσέα

Ελιές παντού, με τα πιο περίεργα σχήματα, στα πιο παράξενα μέρη

Κομψές, νεαρές κυρίες, στυλάτες και καμαρωτές

Σκυφτές, σοφές γριές, φουσκωμένες χρόνο και γνώση

Μαζεμένες σε παρέες δυο δυο, τρεις τρεις

Στα πιο δύσβατα μέρη με την καλύτερη θέα

Διαβάζω πως οι Ενετοί το 1754 εξέδωσαν την  «Περί ελαιών διάταξη» για να αναπτυχθεί η ελαιοκαλλιέργεια στο νησί και αυτός είναι ο λόγος που βρίσκονται παντού.

Μου φαίνεται λογικό αλλά δεν μπορεί να φύγει απ το μυαλό μου η εικόνα της θεάς Αθηνάς και του Οδυσσέα καθισμένους στη ρίζα παλιάς ελιάς να καταστρώνουν σχέδιο εξοντωσης των μνηστήρων.

Το ιερό δέντρο θνητών και Θεών απλώνεται στο νησί απ άκρη σ άκρη, με τις μικρές πράσινες λόγχες για φύλλα, τους ροζιασμένους σκληρούς κορμούς και τον καρπό φάρμακο όλου του κόσμου

Το φαράγγι της Αρχάμπολης καταλήγει στην πιο καθαρή κι απομονωμένη μικρή παραλία του Καφηρέα.

Νομίζεις πως δεν έχει πατήσει άνθρωπος ποτέ.

Το μικρό εκκλησάκι του Αη Γιώργη σε μια άκρη και τα ερείπια μιας οικίας στο άπλωμα μπροστά του, μαρτυρούν ανθρώπινη παρουσία παλιάς εποχής.

Στην παραλία αλλά και σε όλο το φαράγγι βρέθηκαν στοιχεία παλιάς ζωής.Ίσως ήταν η πόλη  Αιγές του Ομήρου, λένε οι αρχαιολόγοι, Στις σπηλιές λατρεύτηκε ο θεός Διόνυσος και  βρέθηκαν νομίσματα π.Χ αιώνων που δείχνουν συναλλαγές και εμπόριο, λένε όσοι την εξερεύνησαν.

Ένας μυστηριώδης, άγριος τόπος σπάνιας ομορφιάς κι ατελείωτης  ιστορίας  μας  χαρίστηκε εκείνη τη μέρα κι ένα κυματάκι ασταμάτητο σιγομουρμούρησε  λόγια μικρά και  μεγάλα που ενώθηκαν με κείνα της φαντασίας μας.