Η Βωβούσα στην κοιλάδα του Αώου στα εσώψυχα της Πίνδου
Πήρε το όνομα της απ τη βοή του ποταμού
Καταστράφηκε μερικές φορές, κάηκε, ήταν στόχος ληστών για δεκαετίες αλλά ζει το χωριό γύρω απ το γεφύρι του σαν φύλακας

Ο Αώος την κόβει στα δυο με αριστουργηματικό τρόπο.

Ήταν μια παγωμένη μέρα δώρο

Εκατοντάδες χιλιόμετρα ποταμός ζωντανεύει από το βουνό – το βουνό και όλα τα χωριά που τον αγγίζουν

Όταν η συνοδεία του γάμου έφτανε μπροστά απ το γεφύρι, οι οργανοπαίχτες σταματούσαν τις μουσικές τους, οι νεόνυφοι ξεπέζευαν και όλοι περνούσαν το πέτρινο γεφύρι με ησυχία
Σα να μη γιόρταζε κανείς, σα να ήταν μία απλή μέρα.

Το περνούσαν με ηρεμία για να μην ανησυχήσουν την στοιχειωμένη πού χωμένη βαθιά κρατάει το γεφύρι.
Μην ξεμυαλιστεί και χαλαρώσει το κράτημα

Η αιώνια ανάγκη για επικοινωνία θεών θνητών στον πάνω και στον κάτω κόσμο

Η Ιθάκη είναι απαλή

Μια καταπράσινη αγκαλιά γεμάτη Οδυσσέα

Ελιές παντού, με τα πιο περίεργα σχήματα, στα πιο παράξενα μέρη

Κομψές, νεαρές κυρίες, στυλάτες και καμαρωτές

Σκυφτές, σοφές γριές, φουσκωμένες χρόνο και γνώση

Μαζεμένες σε παρέες δυο δυο, τρεις τρεις

Στα πιο δύσβατα μέρη με την καλύτερη θέα

Διαβάζω πως οι Ενετοί το 1754 εξέδωσαν την  «Περί ελαιών διάταξη» για να αναπτυχθεί η ελαιοκαλλιέργεια στο νησί και αυτός είναι ο λόγος που βρίσκονται παντού.

Μου φαίνεται λογικό αλλά δεν μπορεί να φύγει απ το μυαλό μου η εικόνα της θεάς Αθηνάς και του Οδυσσέα καθισμένους στη ρίζα παλιάς ελιάς να καταστρώνουν σχέδιο εξοντωσης των μνηστήρων.

Το ιερό δέντρο θνητών και Θεών απλώνεται στο νησί απ άκρη σ άκρη, με τις μικρές πράσινες λόγχες για φύλλα, τους ροζιασμένους σκληρούς κορμούς και τον καρπό φάρμακο όλου του κόσμου