Πέρασαν ώρες μέχρι να καταλάβω ότι ζούσα με μυαλό άδειο
ακινητοποιημένο
ολότελα αφοσιωμένο να κοιτά ψηλά

Στιγμές σαν μια ζωή η κάθε μία
να ζουν οι αισθήσεις μόνο όλες
τόσο έντονα όσο ποτέ

Όταν θυμήθηκα να σκεφτώ, κοίταξα και είδα τον κόσμο όλο μια αγκαλιά

Πράσινο της γονιμότητας
της φύσης και της ισορροπίας
της αρμονίας και της γαλήνης

Αφιερωμένο στη θεά Αφροδίτη
τη θηλυκή όψη της φύσης που γεννάει την Αγάπη

Ελπίδα και φως
μέσα του λύνονται όλες οι συγκρούσεις
δημιουργεί την αρμονία από την αντίθεση

Του κόσμου όλου τα πράσινα
ανάκατα μα στη θέση τους

Του κόσμου όλες οι ανάσες
δυνατές, δροσερές, καθάριες

Όλα εκεί

νωρίς το πρωί
όπου τα δέντρα αφήνουν τον ήλιο να αγγίξει τη γη
γίνεται μια γιορτή..

Τα σύννεφα μου είπαν μια ιστορία αγάπης
Έκλαψα τόσο πολύ κι ας μην έμαθα το τέλος

Χρυσό το ξημέρωμα γιατί έτσι θέλει ο ήλιος

Γκρίζο πιο μετά γιατί κοίταξε αλλού..
Σχέση έρωτα, αληθινή όσο καμιά

Κάθε κομμάτι του και μια ιστορία μαγική, από άλλους κόσμους φερμένη
Κάθε βράχος κρύβει τόσα όσο ο κόσμος όλος.. μυστικά βαθιά κρυμένα που ανασαίνουν σε κάθε φύσημα του αέρα

Θεοί και δαίμονες ζουν μέσα του και το φυλάνε σαν τόπο άγιο, ιερό
Νεράιδες και ξωτικά χορεύουν πάνω του, κρύβονται ανάμεσα στα δέντρα, μπερδεύουν τα τραγούδια τους με τα μουρμουρητά του αέρα και κάνουν την κάθε μέρα γιορτή

Δε βγαίνει η φωνή σε αυτό το μέρος, μοιάζει παράταιρη και άσχημη
Μιλούν τα μάτια όμως αν το χαϊδέψεις με το βλέμμα και λένε όσα κρατάς καλά κρυμένα από φόβο ή ντροπή

Είναι το πιο ψηλό, το πιο όμορφο, το πιο σοφό
Είναι ο τόπος που ζει το πάντα και το ποτέ γιατί πάντα είναι εκεί και ποτέ δεν είναι ίδιο

Μέσα στη γεμάτη ήχους ησυχία του δάσους τα μονοπάτια δείχνουν το δρόμο

Mε προσκαλούν να τα περπατήσω
Με προκαλούν να δω πού οδηγούν.. ως πού φτάνουν

Δέντρα με καταπίνουν και  με παρασύρουν όλο και πιο βαθιά

Κάποιος άλλος πριν από μένα τα έχει διαβεί
Πλάσματα τα χάραξαν πολύ πριν τα πατήσω κι όλα άφησαν ανάσες, αγωνίες, κάτι..

Κάπου κάπου ενώνονται με άλλα και χάνομαι γιατί μοιάζουν μεταξύ τους  σαν  σκέψεις του μυαλού

Ο ήλιος που τα κάνει να αλλάζουν ανάλογα τα κέφια του, μπορεί να αλλάξει κι εμένα και τίποτα δεν  είναι ίδιο πια

Ανοικτό πράσινο σύννεφο αιωρείται ανάμεσα στα δέντρα
Στολίδια του δάσους μαγικά

Λεπτεπίλεπτο δεντράκι στέκεται ανάμεσά τους και είναι τόσο λεπτά τα κλαδιά του που γίνονται αόρατα
Και μένουν τα φυλλαράκια του να σχηματίζουν σύννεφα χρωματιστά που αν τα κοιτάξεις καλύτερα θα τα δεις να αλλάζουν σχήμα ακόμα και με το πιο ελαφρύ φύσημα του αέρα

Γίνονται χρυσά όταν τα κοιτά ο ήλιος και σχεδόν χάνονται όταν κρύβεται
Σχήματα της φύσης αέρινα

Πολλές μυθικές κοσμολογίες επιφυλάσσουν στο δέντρο θέση κεντρική
Το Δέντρο είναι ο Κόσμος και ο Κόσμος είναι το Δέντρο
Η μυθική σκέψη τοποθετεί την ύπαρξη του δέντρου στη ζωή μεταξύ φυτικού και ζωικού, άρα κοντά στο θεϊκό

Μεγαλώνει όπως ο άνθρωπος, ψηλώνει χρόνο με το χρόνο
Οι χυμοί που διατρέχουν τον κορμό του και τα κλαδιά του είναι ό,τι αίμα ρέει στον άνθρωπο

Ο αέρας που ζωντανεύει τον λόγο μέσα από το ανθρώπινο στήθος, κάνει το ίδιο με τα φύλλα του που θροϊζουν μουρμουρητά παράξενα
Κινεί τα κλαδιά του όπως τα ζώα τα μέλη τους

Δεν μπορεί να κινηθεί το ίδιο… όμως έτσι ακίνητο μεγαλώνει και μέσα στη γη, ριζώνει, μετέχει στο μυστήριο της ζωής και του θανάτου όσο ζει… προνόμιο θεϊκό, αδιανόητο στον άνθρωπο.
Αν το δέντρο ξέρει το «μέγα μυστήριο» τότε κανένα άλλο μυστήριο δεν μπορεί να του είναι άγνωστο
Κανένα αίτημα αναπάντητο

να ανέβεις ψηλά
να φτάσεις εκεί που τελειώνει ο αέρας
εκεί που υπάρχει μόνο η γαλήνη σου

εκεί όλα έχουν σημασία
ουρανός και γη
νερό και αέρας