Η Βωβούσα στην κοιλάδα του Αώου στα εσώψυχα της Πίνδου
Πήρε το όνομα της απ τη βοή του ποταμού
Καταστράφηκε μερικές φορές, κάηκε, ήταν στόχος ληστών για δεκαετίες αλλά ζει το χωριό γύρω απ το γεφύρι του σαν φύλακας

Ο Αώος την κόβει στα δυο με αριστουργηματικό τρόπο.

Ήταν μια παγωμένη μέρα δώρο

Εκατοντάδες χιλιόμετρα ποταμός ζωντανεύει από το βουνό – το βουνό και όλα τα χωριά που τον αγγίζουν

Όταν η συνοδεία του γάμου έφτανε μπροστά απ το γεφύρι, οι οργανοπαίχτες σταματούσαν τις μουσικές τους, οι νεόνυφοι ξεπέζευαν και όλοι περνούσαν το πέτρινο γεφύρι με ησυχία
Σα να μη γιόρταζε κανείς, σα να ήταν μία απλή μέρα.

Το περνούσαν με ηρεμία για να μην ανησυχήσουν την στοιχειωμένη πού χωμένη βαθιά κρατάει το γεφύρι.
Μην ξεμυαλιστεί και χαλαρώσει το κράτημα

Η αιώνια ανάγκη για επικοινωνία θεών θνητών στον πάνω και στον κάτω κόσμο

Η Ιθάκη είναι απαλή

Μια καταπράσινη αγκαλιά γεμάτη Οδυσσέα

Ελιές παντού, με τα πιο περίεργα σχήματα, στα πιο παράξενα μέρη

Κομψές, νεαρές κυρίες, στυλάτες και καμαρωτές

Σκυφτές, σοφές γριές, φουσκωμένες χρόνο και γνώση

Μαζεμένες σε παρέες δυο δυο, τρεις τρεις

Στα πιο δύσβατα μέρη με την καλύτερη θέα

Διαβάζω πως οι Ενετοί το 1754 εξέδωσαν την  «Περί ελαιών διάταξη» για να αναπτυχθεί η ελαιοκαλλιέργεια στο νησί και αυτός είναι ο λόγος που βρίσκονται παντού.

Μου φαίνεται λογικό αλλά δεν μπορεί να φύγει απ το μυαλό μου η εικόνα της θεάς Αθηνάς και του Οδυσσέα καθισμένους στη ρίζα παλιάς ελιάς να καταστρώνουν σχέδιο εξοντωσης των μνηστήρων.

Το ιερό δέντρο θνητών και Θεών απλώνεται στο νησί απ άκρη σ άκρη, με τις μικρές πράσινες λόγχες για φύλλα, τους ροζιασμένους σκληρούς κορμούς και τον καρπό φάρμακο όλου του κόσμου

Ο θρόνος του Δία στέκεται επιβλητικός και μπροστά του ξαπλώνεται το οροπέδιο σα μια τελευταία στάση πριν τον Ουρανό.
Πίστα χορού για τις εννέα όμορφες Μούσες στα 2.650 μέτρα ψηλά.

Αέρινες φιγούρες με μακρυά μαλλιά στροβιλίζονται ρυθμικά σε αέναο χορό για έναν.
Ένα ελαφρύ αεράκι ανεμίζει διάφανα πέπλα που μπλέκονται στις λευκές γάμπες των νυμφών, κόρες του Θεού των Θεών και της Μνημοσύνης.

Παχουλά, αφράτα σύννεφα τρέχουν ρίχνοντας κλεφτές ματιές και σχηματίζουν τα απίθανα σχέδια, μυστικούς κώδικες που λένε πως μόνο έτσι θα μπορούσε να είναι στο βουνό των Θεών.

Στον Όλυμπο,  χωμένος στο δικό του εντυπωσιακό φαράγγι ρέει περήφανος ο Ενιπέας
Τι νάζια, τι στροβιλίσματα!!! Θα λεγες πως ξέρει την ομορφιά του και ποζάρει κάθε στιγμή.
Ο ήχος του είναι τραγουδιστός, τον βοηθούν τα βράχια που τον έχουν υπό την προστασία τους και τα θεόρατα δέντρα που προστατεύει εκείνος.

Οι καταρράκτες είναι αμέτρητοι. Από μικρά σκαλοπάτια ως ψηλά χάσματα που τον κάνουν να ουρλιαζει σαν τρενάκι λουναπαρκ
Αν κλείσεις τα μάτια τα νερά του ηχούν σαν τύμπανα
Φαντάζομαι τα πλάσματα που ζουν μέσα του να χορεύουν χορούς γιορτής και τα πλάσματα που αιωρούνται πάνω του να κρατούν το ρυθμό.

Κίτρινοι πίνακες ελεύθερης τέχνης σε πολλά σημεία από θειάφι ζωγραφισμένα βράχια και λουλούδια όλων των χρωμάτων, αμέτρητων σχημάτων δροσίζονται και ζουν από αυτόν γι αυτόν.

Η μυθολογία λέει πως ήταν ένας πολύ πολύ όμορφος άντρας που τον ερωτεύτηκαν παράφορα δυο θεές του Ολύμπου.. Διάλεξε την Αφροδίτη, Θύμωσε η Ήρα και τον καταράστηκε να γίνει ποτάμι που  να μην φτάσει ποτέ στη θάλασσα να χυθεί, να λυτρωθεί. Αφού δεν θέλεις εμένα, τότε δεν θα σε έχει καμμία..
Κι έτσι ο Ενιπέας λίγο πριν φτάσει στη θάλασσα χύνεται και εξαφανίζεται στο Λιτόχωρο. Απλώνεται και ρουφιέται απ τη γη που τον γέννησε.

Το διαμαντάκι του Ολύμπου με πόσιμο παγωμένο νερό, τις επτά ξύλινες γέφυρες και τους αμέτρητους καταρράκτες.