φύγαμε από τον φάρο με τον Ωκεανό να αντηχεί παντού
όπου να σταθείς αυτός θα πρωταγωνιστεί
ανεβαίνοντας το δρομάκι υπήρχε μια καντίνα
πολύχρωμη και φασαριατζίδικη
μείναμε ως το ηλιοβασίλεμα
πίναμε μαργαρίτες μέχρι που ζήσαμε αυτό
έγινε σιωπή κι ο Ωκεανός έμεινε ακίνητος μέχρι που κατάπιε τον Ήλιο ολόκληρο και τα σύννεφα μαζί
Όταν χάνονται τα δέντρα γιατί δεν ζουν στα πολύ ψηλά και το γυμνό του βουνού επιβάλει την επιβλητική ηρεμία του.
Αντάρες έρχονται
Κάθε φορά
το ίδιο παιχνίδι
τώραφαίνομαιτώραόχι στα κύματα του λυβικού
Διαλέγει πάντα τη μέρα με τα μεγαλύτερα και ισορροπεί στην επιφάνειά της σα να περιμένει να του σηκώσει όλο το βάρος
Στην άκρη άκρη της παραλίας υπήρχε πινακίδα που έλεγε προσοχή πέφτουν πέτρες.
Όταν πλησιάσαμε είδα ότι υπήρχε είσοδος στον βράχο
Μπήκαμε σκυφτοί, τρία βήματα στα τυφλά προς εκεί που ακούγεται το κυματάκι και φάνηκε το μυστικό της σπηλιάς
Ήταν δροσερό, ήρεμο και απόλυτα μοναδικά μπλε
Έβρεχε από το πρωί, βρεθήκαμε στα Δειλινάτα που τα μισά είχαν ήλιο και απ την εκκλησία και πάνω ήταν κρυμένα σε σύννεφο.
Ο Μάριος βρέθηκε μέσα σε κείνο το σύννεφο για λίγο και τράβηξε τη φώτο
skiagmata 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.