Category Archives: ένιωσα

πίνοντας μαργαρίτες στην καντίνα

Posted by maria on

φύγαμε από τον φάρο με τον Ωκεανό να αντηχεί παντού

όπου να σταθείς αυτός θα πρωταγωνιστεί

ανεβαίνοντας το δρομάκι υπήρχε μια καντίνα

πολύχρωμη και φασαριατζίδικη

μείναμε ως το ηλιοβασίλεμα

πίναμε μαργαρίτες μέχρι που ζήσαμε αυτό

έγινε σιωπή κι ο Ωκεανός έμεινε ακίνητος μέχρι που κατάπιε τον Ήλιο ολόκληρο και τα σύννεφα μαζί

αλπικό πεδίο

Posted by maria on

Όταν χάνονται τα δέντρα γιατί δεν ζουν στα πολύ ψηλά και το γυμνό του βουνού επιβάλει την επιβλητική ηρεμία του.

Αντάρες έρχονται

τωραφαινομαιτωραοχι

Posted by maria on

Κάθε φορά

το ίδιο παιχνίδι

τώραφαίνομαιτώραόχι στα κύματα του λυβικού

Διαλέγει πάντα τη μέρα με τα μεγαλύτερα και ισορροπεί στην επιφάνειά της σα να περιμένει να του σηκώσει όλο το βάρος