Τα πρώτα πρώτα χιόνια του χειμώνα βρήκαν τη μικρή κυρία πανέτοιμη.
Η Οίτη προβάρει τα λευκά της φορέματα με χάρη και απίστευτη ηρεμία

Ξέρει πόσο της πάνε, πόσο όμορφη είναι

Είναι το βουνό που γράφτηκε το γήινο τέλος του ημίθεου Ηρακλή. Βρέθηκε στους πρόποδές της μισοπεθαμένος.
Φόρεσε τον χιτώνα που είχε δηλητηριάσει η γυναίκα του Δηιάνειρα και αργοπέθαινε.

Ο γιος του, ο Ύλος, τον μεταφέρει ψηλά κι εκεί σε μια κορυφή στήνει την πυρά που θα σήμανε το τέλος του ήρωα.
Τότε τους τύλιξε πυκνό σύννεφο και ο Δίας, με τρόπο μαγικό πήρε τον Ηρακλή κοντά του στον Όλυμπο κάνοντάς τον αθάνατο.

Η Οίτη βρίσκεται στη μέση της χώρας και κάποιοι την ονομάζουν το βουνό των λουλουδιών επειδή την άνοιξη τα λιβάδια που τώρα είναι χιονισμένα βάφονται πολύχρωμα.

Βγάζει μια ηρεμία αυτό το βουνό, σα να ξαπλώνει να το χαϊδέψεις.

Ομορφιές του χειμώνα που μόλις γεννήθηκε.

τελικά

είχε δράκο το παραμύθι

λίμνη Μουτσάλια Αρένες Γράμμου

Γράμμος ηρωικός και άγριος
Παλεύει με την Άνοιξη και χαίρεται πολύ που χάνει

εκείνη τη μέρα η θάλασσα με το πιο παράξενο μπλε του κόσμου και ένας αέρας που ξύπνησε με όρεξη για παιχνίδια ενώθηκαν με θόρυβο

νόμιζαν πως είναι μόνοι τους και κρυμμένοι από μάτια, χαμένοι σε μια άκρη του νησιού άφηναν μόνο τον ήλιο να ζωγραφίζει σκιές

έτρεχε ο αέρας πάνω της και εκείνη ανατρίχιαζε κάθε φορά

έσπαγε με δύναμη κάθε κύμα της και αυτός έφτιαχνε μικρές δίνες που έφταναν ψηλά στον ουρανό

ατελείωτο, βίαιο παιχνίδι που κόβει την ανάσα και αδειάζει το μυαλό σαν έρωτας ανθρώπων αγνών
εκείνη τη μέρα σ ερωτεύτηκα ξανά απ την αρχή

είμαι σίγουρη πως εκεί έξω είναι άνοιξη

Πάνω απ το επιβλητικό φαράγγι του Βίκου με θέα το απέραντο είναι χτισμένο το μοναστήρι φρούριο της αγίας Παρασκευής

μονοπάτι σηματοδοτημένο από άλλη δύναμη οδηγεί σε σπηλιές καταφύγια κυνηγημένων ψυχών

ασκητές έζησαν όλη τους τη ζωή εκεί και βρέθηκαν τόσο κοντά στο θεό όσο κανείς

κάτω από την σκέπη των απειλητικών βράχων με το φαράγγι στα πόδια της να βυθίζεται
η αετοφωλιά που φιλοξένησε τις αγωνίες και τους αγώνες ελεύθερων ψυχών κρέμεται στο άπειρο

και μέχρι να τα δω αυτά άρχισε να χιονίζει
κι ήρθε εκείνη η παράξενη σιωπή της νιφάδας
αυτής που πέφτει χορεύοντας και κάνει τον τόπο εντελώς εξωπραγματικό