Το όνομα της πόλης προέρχεται από τις ιρλανδικές λέξεις «Dubh linn» και σημαίνουν μαύρος βάλτος ή μαύρη λίμνη.

Το ιρλανδικό όνομα (ιρλ. Baile Átha Cliath) σημαίνει «τόπος», ή «χωριό» δίπλα στο «πέρασμα στις καλαμιές».

Trinity College

Γλυπτό The Spire, που αποτελεί το σύμβολο του Δουβλίνου και είναι μια χαλύβδινη «βελόνα» ύψους 120 μ., που υπήρξε το υψηλότερο γλυπτό του κόσμου.

ανεβαίνοντας
μικρή λίμνη ή νερόλακκος.. όπως θες πες το στη βρύση του καλόγερου
κρυμένο μυστικό καταφύγιο χαμένο στο πουθενά

κάτω απ την παγωμένη επιφάνεια μικροσκοπική ζωή απ τα παλιά
τρίτωνες ετοιμάζονται για τον βαρύ χειμώνα που θα ρθει σύντομα

φτάνοντας
ανάσες κοφτές, ματιές αχόρταγες, χαμόλεγα ικανοποίησης, χωρίς λόγια
ποια λόγια ταιριάζουν? ποια είναι τα σωστά?
η μισή Ελλάδα ξαπλωμένη να λιάζεται

η κορυφή λέγεται Πύργος και είναι 2.152μ ψηλά
το βουνό είναι η Οίτη
εμείς είμαστε οι άφωνοι επισκέπτες, οι τυχεροί

οι πιο έμπειροι άρχισαν να ονομάζουν τον ορίζοντα
αυτά είναι τα Βαρδούσια, αποφάσισαν και γυρίσαμε το κεφάλι προς τα κει σαν χαιρετισμό

ένας ουρανός χωρίς σύννεφα μας έκανε το χατηράκι να θαυμάσουμε τον απίστευτο τόπο που ζούμε

κατεβαίνοντας
μικρά έργα τέχνης πάγου
σαν πρόβα μοιάζει για τον τεράστιο όγκο χιονιού που πρόκειται να σηκώσουν και όπως λέει ένας φίλος μου..
«Θα το ξαναπώ κι ας γίνω γραφικός.
Ζούμε σε μία Ελλάδα α-πί-στευ-τη.»

ο Όλυμπος και ο Κίσσαβος φαίνονται πέρα στο βάθος
Ελλαδίτσα όμορφη!

άλλαξαν τα χρώματα

άλλαξαν τ αρώματα, οι σκιές, οι ήχοι κ οι σιωπές

άλλαξε το χαλί κάτω απ τα πόδια μας

σοκ

και δέος

Το φαράγγι του Βουραϊκού
Οδοντωτός σιδηρόδρομος που ριψοκίνδυνο τρένο ανεβοκατεβαίνει την ίδια ακριβώς διαδρομή πάνω από εκατό χρόνια

Περπατώντας στις ράγες συναντήσαμε τοπία που σε κάνουν να πιστεύεις το μύθο που θέλει τον Ηρακλή να ανοίγει περάσματα μέσα σε βράχους με το σπαθί του για να πάει να βρει την Βούρα που είχε ερωτευτεί τρελά

Παλιά το ποτάμι λεγόταν Ερασινός.
Όποιο κι αν είναι το όνομά του είναι εντυπωσιακός.

Ο οδοντωτός ξεκίνησε το ταξίδι του 10 Μαρτίου 1896
Ποτέ δεν έχει γίνει ατύχημα σε όλα αυτά τα ταξίδια του

Δεν θα φαίνεται και πολύ καλά στη φωτογραφία, είπε, όμως εμείς θα ξέρουμε

Δύση και Ανατολή ταυτόχρονα
Σε μια ακρούλα της γης πανσέληνος Αυγούστου

Δύει ο πιο κόκκινος ήλιος που έχω δει
Ανατέλει το πιο εντυπωσιακό φεγγάρι της ζωής μου
Στη θάλασσα, απ τη θάλασσα

Μαγεία

Γέρικος κέδρος σε μια άκρη της γης

Σοφό δέντρο, λιτό, μοναδικό

Ηλιοβασίλεμα στο νοτιότερο μέρος του νησιού

κάτω απ τον φάρο

πάνω απ τα λευκά βράχια που για κάποιο παράξενο λόγο μιλούσαν για θάνατο.
σιγοψιθύριζαν ιστορίες για αυτοκτονίες όμορφων γυναικών, όλες από έρωτα
θεών και ανθρώπων

έπαιζαν τα σύννεφα και κάτι σα να ζωγράφιζαν

και μια ησυχία ταξιδιάρα να συμπληρώνει
να μας συμπληρώνει
γιατί πότε δεν λέγονται όλα

Ο χειμώνας έδειχνε τη δύναμή του, χιόνιζε συνέχεια, χιόνι ελαφρύ σαν πούδρα, χιόνι βαρύ αφράτο που δεν βλέπεις πέρα απ τη μύτη σου και στα διαλείμματα έβγαινε ήλιος λαμπερός λες και μας έκανε το χατήρι να μας αφήσει να θαυμάσουμε το θαύμα των ανθρώπων μέσα στο χρόνο.

Πρέσπες, βυζαντινά μνημεία, μοναδικό οικοσύστημα

Ο Βασίλης Αραμπατζής, γνωστός σαν πελεκάνος, ήταν ο ξεναγός μας και κινητή τράπεζα πληροφοριών.
Μιλούσε ασταμάτητα κουνώντας τα χέρια του πέρα δόθε όρθιος μέσα στη βάρκα.
-Είναι τρελός ο καιρός στη λίμνη, έλεγε, αλλάζει ο αέρας στο λεπτό και συνέχιζε να μας βομβαρδίζει με απίστευτες πληροφορίες.

Μας είπε για πουλιά και τις συνήθειές τους,για ανθρώπους που έζησαν σε σπηλιές όλη τους τη ζωή για τους δικούς του λόγους ο καθένας, για πίστη, για τον καιρό, τα κύματα, τα βουνά.

Μας έδειξε βραχογραφίες αιώνων που τα χρώματα είναι εκεί σα να μην πέρασε μια μέρα, ονόμασε τα βουνά μπροστά μας, μας έδειξε που ενώνονται τρεις χώρες μέσα στην μεγάλη Πρέσπα και μας εξήγησε πώς με ένα σαλιγκάρι που μόνο εκείνος ήξερε πού ζει, αποδείχτηκε ότι η λίμνη δεν είναι μοντέρνα..

Τόπος ανεξερεύνητος,γεμάτος μυστικά, ιστορίες
Άνθρωποι που έχουν γίνει ένα με αυτόν και τον ψαχουλεύουν ασταμάτητα.

Τόπος που είναι μόνος του η ιστορία