Στο Μονοδένδρι, λίγο έξω απ την Πάτρα

Στην Οίτη

Η Πάτρα είναι η πόλη-λιμάνι-θησαυρός που έρχεται από αιώνες παλιά
Το όνομα της το πήρε απ τον Αχαιό Πατρέα που αφού κατέλαβε την περιοχή, ένωσε τις τρεις ιωνικές πόλεις που υπήρχαν εκεί και έδωσε στην καινούρια περιοχή το όνομά του.

>

Πολέμησε και πολεμήθηκε πολύ
Αγάπησε και αγαπήθηκε ακόμα πιο πολύ

Κάθε γωνιά της έχει και από μια ιστορία και κάθε εγκαταλελειμένο κτίριο πολλές ακόμη

Έχει το δικό της βουνό, το Παναχαϊκό ή αλλιώς Βοδιάς.
Πηγή ζωής ανθρώπων και πλασμάτων
Οχυρό και ορμητήριο

Το δικό της εντυπωσιακό λιμάνι, διαμαντάκι, άψογα φροντισμένο.

Διάσημο καρναβάλι, ξεφάντωμα με άρωμα Διονύσου αλλά και μεγάλη αγάπη στον άγιο Ανδρέα, τον άγιο της πόλης

Κάστρο στα ψηλά της πόλης και το ολοδικό της φάντασμα, την Πατρινέλλα, που ζει εκεί και βγαίνει τις νύχτες χωρίς αστέρια, σέρνοντας τις αλυσίδες της στις επάλξεις και ψιθυρίζει «μη μ αρπάξεις».. γιατί στοίχειωσε όταν την άρπαξαν και τη φυλάκισαν

Την θεωρούν προστάτη της πόλης που τους προφύλαξε από τη χολέρα και την πανούκλα και μερικές φορές όταν κάποιος σημαντικός Πατρινός πεθάνει, βγαίνει με τις αλυσίδες της να σέρνονται και θρηνεί κάνοντας γύρω το κάστρο, αόρατη αλλά ορατή.

Οι πλατείες της πόλης είναι όλες τόσο κομψές και λιτά όμορφες που δεν μπορείς να μην προσέξεις τη λεπτομέρεια που κάνει όλη τη διαφορά.
Ο κόσμος είναι νέος, φρέσκος, κεφάτος, πολύχρωμος σαν την πόλη

Κι έρχεται η δύση να μας καθηλώσει. Επειδή είναι εντυπωσιακή, κάθε φορά αλλιώτικη, με χρώματα και υποσχέσεις

σαν την ίδια

Η Βωβούσα στην κοιλάδα του Αώου στα εσώψυχα της Πίνδου
Πήρε το όνομα της απ τη βοή του ποταμού
Καταστράφηκε μερικές φορές, κάηκε, ήταν στόχος ληστών για δεκαετίες αλλά ζει το χωριό γύρω απ το γεφύρι του σαν φύλακας

Ο Αώος την κόβει στα δυο με αριστουργηματικό τρόπο.

Ήταν μια παγωμένη μέρα δώρο

Εκατοντάδες χιλιόμετρα ποταμός ζωντανεύει από το βουνό – το βουνό και όλα τα χωριά που τον αγγίζουν

Όταν η συνοδεία του γάμου έφτανε μπροστά απ το γεφύρι, οι οργανοπαίχτες σταματούσαν τις μουσικές τους, οι νεόνυφοι ξεπέζευαν και όλοι περνούσαν το πέτρινο γεφύρι με ησυχία
Σα να μη γιόρταζε κανείς, σα να ήταν μία απλή μέρα.

Το περνούσαν με ηρεμία για να μην ανησυχήσουν την στοιχειωμένη πού χωμένη βαθιά κρατάει το γεφύρι.
Μην ξεμυαλιστεί και χαλαρώσει το κράτημα

Η αιώνια ανάγκη για επικοινωνία θεών θνητών στον πάνω και στον κάτω κόσμο