Χρώματα στον βράχο
πίνακας ζωγραφιά στο δωμάτιο της φύσης

Ακατανόητο γκράφιτι παιχνιδιάρικων ξωτικών

Η Ζήρεια είναι το βουνό του Ερμή και το όνομά της σημαίνει βελανίδι
Σε μια σπηλιά εκεί πάνω στο βουνό ενώθηκε ο Δίας με τη ντροπαλή  Μαία και γεννήθηκε ο πιο περίεργος, ο πιο προικισμένος, ο πιο ικανός, επινοητικός θεός

Οδηγός και συνοδηγός ζωντανών και νεκρών, αγγελιοφόρος των Θεών, προστάτης των νέων, των βοσκών, των τυχερών παιχνιδιών, του εμπορίου, των κλεφτών..
Ο μοναδικός θεός που δρα σε τρεις κόσμους.. του Ουρανού, της Γης και του Κάτω Κόσμου..

Την πρώτη μέρα της γέννησής του άρχισε να εξερευνά το κόσμο..
Έφτιαξε μια λύρα από το καβούκι μιας χελώνας την οποία χάρισε αργότερα στο Θεό Απόλλωνα για να τον ηρεμήσει επειδή του έκλεψε τα ιερά βόδια του
Εκφράζει την ταχύτητα, την ευλυγισία, τη μεταβλητότητα, μα και τους απατηλούς δρόμους που κάποιες φορές ακολουθεί ο νους γιατί εύκολα απατάται και συνέχεια κάνει λάθη.

Αυτός ο τόπος τον υποδέχτηκε κι απο δω ξεκίνησε η παράξενη, πολυτάραχη, μυστήρια πορεία του
Πονηρός και έξυπνος, εύστροφος και πανούργος, επινοητικός και δόλιος, ονειροπαρμένος, κλέφτης και κόλακας, ενεργητικός και αεικίνητος.. ο πιο ανθρώπινος θεός απ όλους

Όλα τα έκανε τη Νύχτα, τότε λειτουργούσε και γι αυτό θεωρείται πως έχει πολύ καλή σχέση με τη Σελήνη.
Το βράδυ που έκλεψε τα ιερά βόδια του Απόλλωνα, μόλις την τέταρτη μέρα από τη γέννησή του, η Σελήνη βγήκε δυο φορές, να φωτίσει τον τόπο και να τον διευκολύνει στη μετακίνησή του..

Φοράει τον μαγικό του σκούφο, αυτόν που τον κάνει αόρατο και τρέχει σαν τον άνεμο στις πλαγιές της όμορφης Ζήρειας.. κι αν γίνει ποτέ απόλυτη ησυχία θα ακουστούν τα γέλια του όταν κάνει ζαβολιές πετώντας ψηλά πάνω από δέντρα, πλάσματα ανάμεσα σε  θεούς κι ανθρώπους

Χαμένο στο δάσος
προφυλαγμένο μέσα στην ίδια φύση που το γέννησε
προστατευμένο

Αγνό και δυνατό όσο τίποτε
κατοικία ξωτικών και νεράιδων
Κυλάει παίρνοντας τις στιγμές μου

Μαυρόπευκα στροβιλίζονται

αγκαλιάζονται, επικοινωνούν ψιθυρίζοντας λόγια του αέρα

στήνει χορό η φύση

Πέρασαν ώρες μέχρι να καταλάβω ότι ζούσα με μυαλό άδειο
ακινητοποιημένο
ολότελα αφοσιωμένο να κοιτά ψηλά

Στιγμές σαν μια ζωή η κάθε μία
να ζουν οι αισθήσεις μόνο όλες
τόσο έντονα όσο ποτέ

Όταν θυμήθηκα να σκεφτώ, κοίταξα και είδα τον κόσμο όλο μια αγκαλιά

Όταν γίνει η απόλυτη ησυχία
όταν πλημμυρίσει σιωπή το σύμπαν

θα ακουστεί η ανάσα Του να σβήνει μέσα Της
και μόνο όσοι έχουν σιωπή  θα την ακούσουν

Να βγαίνεις απ’ το όνειρο
να κατεβάζεις τα πουλιά
στον ύπνο πάλι να περνάς
κι ύστερα στο δωμάτιο.

Να ντύνεσαι καλά
να πας κατά την πόρτα.
Να κάνεις δύο βήματα
-στο τρίτο κοκαλώνεις!

Να λείπει απάνω ο ουρανός..

Τα λόγια είναι του Θανάση Παπακωνσταντίνου
Το τραγούδι λέγεται Να βγαίνεις απ το Όνειρο

Ηρεμία, γαλήνη
νομίζεις ανήκεις εκεί
σαν η σκιά στο βράχο υπάρχει μόνο για σένα
να κρυφτείς εκεί να ησυχάσεις

Εμπόδια
κλείνουν το δρόμο .. νομίζεις
φίλοι του είναι
το δυναμώνουν μόνο

Ρέει με δύναμη, ήπια
ακούς πιο πολύ
κλείνεις τα μάτια για να το νιώσεις
νομίζεις είναι ήσυχο, ακίνδυνο..

μέχρι να πάρει φόρα
να ασπρίσει, να αφρίσει, να γίνει θηρίο, να ορμήσει

να πέσει με δύναμη από ψηλά
χωρίς σταματημό, χωρίς όρια
να τα σαρώσει όλα
όσα πρέπει και όσα όχι
όσα διώχνεις και όσα φυλάς γερά
όσα μυστικά έθαψες και όσα νόμιζες πέθαναν

Πράσινο της γονιμότητας
της φύσης και της ισορροπίας
της αρμονίας και της γαλήνης

Αφιερωμένο στη θεά Αφροδίτη
τη θηλυκή όψη της φύσης που γεννάει την Αγάπη

Ελπίδα και φως
μέσα του λύνονται όλες οι συγκρούσεις
δημιουργεί την αρμονία από την αντίθεση

Του κόσμου όλου τα πράσινα
ανάκατα μα στη θέση τους

Του κόσμου όλες οι ανάσες
δυνατές, δροσερές, καθάριες

Όλα εκεί

νωρίς το πρωί
όπου τα δέντρα αφήνουν τον ήλιο να αγγίξει τη γη
γίνεται μια γιορτή..