η Κάτω Πόλη

P1060324

Η Κάτω Πόλη ήταν η πόλη Φοίνικας, η οποία βρίσκεται στην περιοχή του Λουτρού, στο νότο της Κρήτης, κάτω απ τα Λευκά Όρη και δίπλα απ τα Σφακιά

Ήταν το επίνειο της αρχαίας Ανώπολης.

Το φαράγγι της Αράδαινας φαίνεται στο κάδρο που έφτιαξε το μισογκρεμισμένο φρούριο

P1060304P1060310P1060311P1060314P1060318P1040087P1040101

η Χαρουπιά

P1040413

Η χαρουπιά ή αλλιως ξυλοκερατιά αγαπάει τα μεσογειακά κλίματα και φυτρώνει εκεί από τα πολύ παλιά χρόνια

P1040572

Για χιλιάδες χρόνια δένει γερά την αλυσίδα της ζωής με τους γλυκούς καρπούς, τροφή και βοτάνι για όλους.

P1040573

Οι σπόροι της γεννιούνται σε λοβούς και έχουν όλοι το ίδιο ακριβώς βάρος.

ζυγίζουν  189 και 205 χιλιοστά του γραμμαρίου

Οι αρχαίοι έλληνες το παρατήρησαν αυτό και χρησιμοποίησαν τα σπόρια της ως μονάδα μέτρησης του χρυσού

P1040595

Επειδή οι λοβοί είχαν την μορφή κέρατος, ονομάστηκαν κεράτια και απ  το βάρος των καρπών πήρε το όνομα καράτι η μονάδα μέτρησης του χρυσού

στον Άγιο Παύλο

το  Ε4 από τα Σφακιά σε οδηγεί στην απέραντη παραλία του αγιου Παύλου στις ακτές της νότιας Κρήτης. Το Λιβυκό  πέλαγος κλείνει το μάτι στα Λευκά Όρη που καταλήγουν στις άκρες του και μαζί συντηρούν το απίστευτο δάσος που αγκαλιάζει την τελευταία στεριά.

Το εκκλησάκι του αγίου βρίσκεται εκεί από τον 11ο αιώνα χτισμένο από τον Ιωάννη τον Ξένο για να θυμίζει και  να προστατεύει.

Στην παραλία του αγιου Παύλου οι ρυθμοί είναι αργοί, η θάλασσα βαθιά, πλούσια και τις νύχτες χωρίς φεγγάρι μια τεράστια σκιά αστεριών βγαίνει σαν άλλος δράκος στον ουρανό, φύλακας.

Τον χειμώνα πνίγεται απο κύματα που φέρνουν οι νοτιάδες και το καλοκαίρι γίνεται αόρατο μερικές φορές όταν το χτυπάει ο ήλιος.

Αν δεν υπήρχε το μονοπάτι να αχνοφαίνεται θα λεγες εδω τελειώνουν τα πάντα κι ας ξέρεις πως βρίσκεσαι στην αρχή όλων

ο ορίζοντας

P1060439

Απ όσα είδα κι ένιωσα σε κείνο το μέρος το πιο συγκλονιστικό ήταν ο ορίζοντας.
Ατελείωτος, ανενόχλητος ορίζοντας σε όλα τα χρώματα.
Εδώ λίγο πριν εξαφανιστεί.

ευλογημένος τόπος

P1040444

Τον κοιτάζαμε να σκάβει τα βότσαλα στην τεράστια παραλία λίγο πιο πέρα από κει που φτάνει το κύμα και περιμέναμε να δούμε τι θέλει να βρει.
Έσκαψε ένα λάκκο και κάποια στιγμή σταμάτησε κοιτώντας τον ικανοποιημένος.
Περνούσε ένα παιδί δίπλα του και σταμάτησε να δει γεμάτο περιέργεια.
Σκύψε, πιές, γέμισε και το παγούρι σου, του είπε
Είναι νερό απ το βουνό απάνω. Το πιο καθαρό, το πιο παγωμένο.
Τα Λευκά Όρη γεννούν νερό που αρνείται να ενωθεί με της θάλασσας και γίνεται δώρο ζωής σε αυτόν τον απομομωμένο τόπο που δεν έχει τίποτα και τα έχει όλα.

P1040253