στο ίδιο σημείο

πριν ξημερώσει

πριν ξημερώσει

το μεσημέρι

το μεσημέρι

πριν νυχτώσει

πριν νυχτώσει

φάρος Δουκάτο Λευκάδας

Ηλιοβασίλεμα στο νοτιότερο μέρος του νησιού

κάτω απ τον φάρο

πάνω απ τα λευκά βράχια που για κάποιο παράξενο λόγο μιλούσαν για θάνατο.
σιγοψιθύριζαν ιστορίες για αυτοκτονίες όμορφων γυναικών, όλες από έρωτα
θεών και ανθρώπων

έπαιζαν τα σύννεφα και κάτι σα να ζωγράφιζαν

και μια ησυχία ταξιδιάρα να συμπληρώνει
να μας συμπληρώνει
γιατί πότε δεν λέγονται όλα

λευκάδα

εκείνη τη μέρα η θάλασσα με το πιο παράξενο μπλε του κόσμου και ένας αέρας που ξύπνησε με όρεξη για παιχνίδια ενώθηκαν με θόρυβο

νόμιζαν πως είναι μόνοι τους και κρυμμένοι από μάτια, χαμένοι σε μια άκρη του νησιού άφηναν μόνο τον ήλιο να ζωγραφίζει σκιές

έτρεχε ο αέρας πάνω της και εκείνη ανατρίχιαζε κάθε φορά

έσπαγε με δύναμη κάθε κύμα της και αυτός έφτιαχνε μικρές δίνες που έφταναν ψηλά στον ουρανό

ατελείωτο, βίαιο παιχνίδι που κόβει την ανάσα και αδειάζει το μυαλό σαν έρωτας ανθρώπων αγνών
εκείνη τη μέρα σ ερωτεύτηκα ξανά απ την αρχή